തമ്പുരാട്ടി 6 [രാമന്‍] 1646

”കൈ വിടടീ…എന്നിട്ട് അങ്ങട്ട് മാറി നിൽക്ക്…“ മുരണ്ട ശബ്‌ദം .അത് കേട്ടപ്പോഴേ അനുഷേച്ചി പേടിച്ചു പോയി. ആ നീണ്ട തോക്ക് ഉയർത്തി അമ്മ എന്റെ നെഞ്ചിനു നേരെ ചൂണ്ടി. ഞാൻ ദേഷ്യം കൊണ്ടും ,പേടി കൊണ്ടും പൊട്ടിത്തെറിക്കും എന്നായി.

”നിനക്കൊന്നും പറയാനില്ലേയിപ്പോ…വാ തുറക്കെടാ..“ അമ്മയുടെ അടുത്ത വെല്ലുവിളി.

”ഒന്നും വേണ്ടാ എനിക്ക് ഇവിടെ നിക്കണ്ടാ പോവാ മോനേ…“ എന്റെ കയിലെ ഏട്ടത്തിയുടെ പിടി മുറുകി. എന്നെ കൊല്ലുമെന്ന പേടിയാണ് ഏട്ടത്തിക്ക്. പക്ഷെ ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അമ്മയെന്നെ ഒന്നും ചെയ്യൂല്ല. എന്റെ ശ്രീദേവിക്ക് എന്നെ കൊല്ലാൻ പറ്റുമോ? പെട്ടന്ന് തോക്കിന്റെ മുന്നിലാരോ കേറി നിന്നു.

“മോനൂസിനെ ..എന്തേലും ചെയ്യണ മുന്നേ അമ്മക്ക് എന്നെ കൊല്ലേണ്ടി വരും…” ധൈര്യംതുളുമ്പുന്ന അനുഷേച്ചിയുടെ വാക്കുകൾ. അമ്മായിങ്ങനെ ഒരു നീക്കം തീരെ പ്രതീക്ഷിച്ചു കാണില്ല. എന്റെ മുന്നിൽ കേറി നിക്കുന്ന അനുഷേച്ചിയുടെ മനസ്സിന്റെ വലുപ്പം ഞാനിതു വരെ മനസായിലാക്കിയല്ലലോ ദൈവമേ.വേണ്ട !!അനുഷേച്ചിക്ക് ഒന്നും പറ്റരുത്. ഇത് ഞാനും അമ്മയും തമ്മിലുള്ളതാണ്.

“വേണ്ട അനുഷേച്ചി…അമ്മയെന്നെ ഒന്നും ചെയ്യൂല്ല…”ഞാൻ അനുഷേച്ചിയെ മാറ്റി നിർത്തി. വാവയെ ആ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു. “മോനൂസേ..”അമ്മയുടെ തോക്കിന്റെ മുന്നിലേക്ക് വീണ്ടും നടന്ന എന്നെ കണ്ട് അനുഷേച്ചി പേടിയോടെ വിളിച്ചു.

ഇരട്ട കുഴൽ തോക്കിന്റെ തുമ്പ് എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഞാൻ തട്ടിച്ചു വെച്ചു.

“എന്തിനാണമ്മേ ഇത്ര ദേഷ്യം.ആരോടാ ഈ വാശി..കയ്യിലിരിക്കണ ആ വാവയെ നോക്ക്.അമ്മയുടെ ചോര തന്നെയല്ലേ. അമ്മ തോൽപ്പിക്കാൻ നോക്കുന്നത് ഒന്നുമറിയാത്ത ആ കുഞ്ഞിനെ ആണോ. ..?” ഞാൻ വലിയ ദേഷ്യമോ വാശിയോ എടുത്തില്ല. തമ്പുരാട്ടിയോട് അല്ല എന്റെ ശ്രീദേവിയോടായിരുന്നു ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചത്. അമ്മ ഒരു നോട്ടമെങ്കിലും വാവയെ നോക്കി. കട്ടിയുള്ള ഒച്ചയിൽ നിന്ന് നേരെ ഞാൻ സൗമ്യമായി പറഞ്ഞപ്പോ ,അമ്മയുടെ മുറുകിയ മുഖവും ദേഷ്യവും ഒന്ന് അയഞ്ഞു. എന്നാലും തോക്ക് ഒന്നുകൂടെ മുറുക്കി അമ്മ എന്റെ ഇടനെഞ്ചിലേക്ക് അമർത്തി .