“ആഹാ… റഹീം ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നോ? നല്ല കനത്ത മഴയായതുകൊണ്ട് മില്ലിലെ പണി നേരത്തെ നിർത്തി പോന്നതാ,” അബ്ബു എന്നെക്കണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അതെ അബ്ബു… പുറത്ത് നല്ല മഴയായതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് കയറിയതാ,” അബ്ബുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കാൻ അല്പം ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നിയെങ്കിലും ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.
തൊട്ടപ്പുറത്ത് അടച്ചിട്ട ആ മുറിക്കുള്ളിൽ ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്നും വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദം അപ്പോൾ കേൾക്കാമായിരുന്നു. അബ്ബു സോഫയിലേക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോഴും ആയിഷ അല്പം മുൻപ് പറഞ്ഞ ആ വിചിത്രമായ പ്ലാനാണ് ഓർമ്മ വന്നത്.
അബ്ബു സോഫയിലേക്ക് ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തു തിരിഞ്ഞു നടന്നു. “എന്നാൽ ഞാൻ ആ മുറിയിൽ കയറി വസ്ത്രമൊന്ന് മാറട്ടെ റഹീമേ. വല്ലാതെ നനഞ്ഞു,” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം നേരെ ഞങ്ങൾ അല്പം മുൻപ് ഉണ്ടായിരുന്ന ആ കിടപ്പുമുറി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
അതു കണ്ടതും എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് അതിന്റെ പരമാവധിയിലെത്തി. കട്ടിലിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആ നനവും എന്റെ ശുക്ലത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളും അബ്ബു കണ്ടാൽ എല്ലാം അവിടെ തീരും!
“അബ്ബു… അത്…” ഞാൻ തടയാൻ ആഞ്ഞു ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അതിനുള്ളിൽ അബ്ബു മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഞാൻ വെപ്രാളത്തോടെ അദ്ദേഹത്തിന് പിന്നാലെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അബ്ബു അലമാര തുറന്ന് വസ്ത്രം എടുക്കുന്നതിനിടയിൽ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് കട്ടിലിലേക്ക് നോക്കി. കനത്ത തവിട്ടുനിറമുള്ള ആ ബെഡ്ഷീറ്റിൽ, ഞങ്ങൾ അല്പം മുൻപ് കിടന്നു മറിഞ്ഞതിന്റെ ചുളിവുകളും അതിന്റെ നടുവിലായി വഴുവഴുപ്പോടെ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്ന ആ വെളുത്ത ദ്രാവകത്തിന്റെ പാടും കൃത്യമായി തെളിഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
