അല്പം മുൻപ് ആയിഷയുടെ കിടപ്പുമുറിയിൽ വെച്ച് ഞാനും അവളും തമ്മിൽ കോണ്ടം ഇല്ലാതെ ബന്ധപ്പെട്ടതിന്റെയും, തുടർന്ന് അവൾ അബ്ബുവിനെ വശീകരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞതിന്റെയും ദൃശ്യങ്ങൾ വളരെ വ്യക്തമായി ആ വീഡിയോയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു! ജനലിന്റെ മറവിലൂടെ ആരോ ഫോണിൽ പകർത്തിയ ദൃശ്യങ്ങളായിരുന്നു അത്.
വീഡിയോയുടെ താഴെ ഒരു വരി മെസ്സേജ് കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു:
”റഹീമേ… നീയും ആയിഷയും കൂടി വലിയൊരു പ്ലാൻ ഉണ്ടാക്കുകയാണല്ലേ? ഈ വീഡിയോ ഇപ്പോൾ തന്നെ അബ്ബുവിന്റെ ഫോണിലേക്ക് അയക്കണോ, അതോ നാളെ രാവിലെ 10 മണിക്ക് മുൻപ് ഞാൻ പറയുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് നീ വരുമോ?”
എന്റെ കൈകൾ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ആരായിരിക്കും അത്? സമീറ ഇത്തയാണോ? അതോ മറ്റാരെങ്കിലും ഞങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടോ? ഒരു ഉത്തരവും എന്റെ പക്കലുണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്ങനെയോ നേരം വെളുപ്പിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ 9:30
മെസ്സേജിൽ പറഞ്ഞിരുന്നതുപോലെ ടൗണിന് പുറത്തുള്ള പഴയൊരു റബ്ബർ ഗോഡൗണിന് മുന്നിൽ ഞാൻ ബൈക്ക് നിർത്തി. ചുറ്റും കാടും പടർപ്പും നിറഞ്ഞ വിജനമായ സ്ഥലം. ഭയത്തോടെ ഞാൻ ഗോഡൗണിന്റെ തുരുമ്പിച്ച വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി.
അകത്തെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഒരു കസേരയിലിരുന്ന് പുകച്ചുരുളുകൾ വിട്ടുകൊണ്ട് ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുഖം വ്യക്തമായപ്പോൾ എന്റെ കാൽച്ചുവട്ടിലെ മണ്ണ് ഒലിച്ചുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അത് വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ പ്രകാശേട്ടൻ ആയിരുന്നു! എപ്പോഴും നിശ്ശബ്ദനായി ഫയലുകൾ നോക്കിയിരിക്കുന്ന, സമീറ ഇത്തയുടെ വിശ്വസ്തനായ ആ പ്രകാശേട്ടൻ!
