അബ്ബുവിന്റെ നോട്ടം ആ പാടിലേക്ക് നീണ്ടു. അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലനായി ആ കട്ടിലിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. എന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടുപോയി, നെറ്റിയിലൂടെ വിയർപ്പ് തുള്ളികൾ വീണ്ടും ഒലിച്ചിറങ്ങി.
“ഇതെന്താ കട്ടിലിൽ ഒരു നനവ്?” അബ്ബു പതുക്കെ കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
ആ സമയം ബാത്ത്റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന്, നനഞ്ഞ തലമുടിയോടെ ആയിഷ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അബ്ബു കട്ടിലിനരികിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടതും അവളുടെ മുഖവും വിളറിവെളുത്തു. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു നിന്നു. അബ്ബു പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് ആ നനവിൽ വിരൽ തൊടാൻ ആഞ്ഞതും, ആയിഷ തന്റെ പരിഭ്രമം പരമാവധി മറച്ചുവെച്ച് പെട്ടെന്ന് ഇടപെട്ടു.
“അത്… അത് അബ്ബു, ജനലിലൂടെ മഴവെള്ളം അടിച്ചുകയറിയതാ! ഞാൻ ദാ ഇപ്പോഴാ ജനൽ അടച്ചത്. അതുകൊണ്ട് ബെഡ്ഷീറ്റാകെ നനഞ്ഞു,” അവൾ കട്ടിലിനരികിലെ തുറന്നു കിടന്നിരുന്ന ജനലിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ട് തട്ടിവിട്ടു.
“അതാണോ… ഞാൻ വിചാരിച്ചു വേറെന്തോ ആണെന്ന്. ഈ മഴയത്ത് ജനലൊക്കെ നേരത്തെ അടയ്ക്കണ്ടേ മോളെ,” അബ്ബു അത് വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് വസ്ത്രവുമായി ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.
അദ്ദേഹം അകത്തേക്ക് കയറി വാതിൽ അടച്ചതും ഞാനും ആയിഷയും ഒരൊറ്റ ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിന്റെ വ്യത്യാസത്തിലാണ് വലിയൊരു ദുരന്തത്തിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ രക്ഷപെട്ടത്. ആയിഷ വേഗം വന്ന് കട്ടിലിലെ ആ ബെഡ്ഷീറ്റ് വലിച്ച് മാറ്റി ഒരു വശത്തേക്ക് ചുരുട്ടിവെച്ചു. എന്നിട്ട് എന്നെ നോക്കി പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു: “ഇനി ഇക്ക ഇവിടെ നിൽക്കണ്ട, വേഗം പൊയ്ക്കോ… ബാക്കി നമുക്ക് പിന്നെ നോക്കാം.”
