**വേണി:** “എന്നിട്ട് നിങ്ങൾ പേടിച്ച് ഓടിയില്ലല്ലോ…”
**ഹരി:** “ഓടില്ല… കാരണം എനിക്ക് ഈ വടയക്ഷികളെ വല്ലാത്ത ഇഷ്ടമാ.”
**വേണി:** “വടയക്ഷിയോ? ഞാനോ?”
അവൾ കള്ളപ്പരിഭവത്തോടെ മുഖം വീർപ്പിച്ചു
.
**ഹരി:** “ഹാ… നല്ല ഉഗ്രൻ വടയുള്ള യക്ഷി!”
അതും പറഞ്ഞ് ഹരി വികൃതിച്ചിരിയോടെ വേണിയുടെ സാരിയുടെ ഇടയിലൂടെ അവളുടെ പൊക്കിളിൽ വിരൽ ഇട്ടു പതുക്കെ തൊട്ടു.
**വേണി:** “ആഹ്… വഷളൻ!”
പെട്ടെന്നുള്ള ആ സ്പർശനത്തിൽ അവൾ ഒന്ന് പിടഞ്ഞുപോയി. അവൾ നാണം കൊണ്ട് ചുവന്ന് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പതുക്കെ അടിച്ചു. ഹരി അവളെ വിടാതെ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് കൂടുതൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
മുറിയിലെ മങ്ങിയ മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ വേണിയുടെ മുഖത്തെ നാണം കൂടുതൽ കനത്തു. ഹരിയുടെ വികൃതി പ്രയോഗത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാൻ അവൾ അവനെ തള്ളിമാറ്റി മേശയ്ക്കരികിലേക്ക് നീങ്ങി. അവിടെ ഇരുന്ന പാലിന്റെ ഗ്ലാസ് എടുത്ത് അവൾ അവന്റെ നേർക്ക് നീട്ടി.
“ഇതൊന്നു കുടിക്ക് ഏട്ടാ… എന്നിട്ടു മതി ബാക്കി വഷളത്തരം,”
അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഹരി ഗ്ലാസ് വാങ്ങാതെ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
“ഇതിപ്പോ രണ്ടാമത്തെ പാലല്ലേ നമ്മുടെ. ”
അവൾ പതുക്കെ അവനെ നോക്കി.
“ആദ്യത്തെ പാല് പിരിഞ്ഞു പോയില്ലേ.
നമുക്ക് ഇതിൽ പിടിക്കാന്നെ…”
ഹരി ഗ്ലാസ് വാങ്ങി പകുതി കുടിച്ച ശേഷം ബാക്കി അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. വേണി മടിച്ചുമടിച്ച് ആ ഗ്ലാസ് വാങ്ങി. അവൻ കുടിച്ച അതേ ഭാഗത്ത് അധരങ്ങൾ ചേർത്ത് അവൾ ബാക്കിയുള്ള പാലും കുടിച്ചു തീർത്തു. ആ നിമിഷം അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി. ഹരി അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ഗ്ലാസ് വാങ്ങി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
