“പിന്നെ മാറണോ? നിന്നെ ഒന്ന് കളിപ്പിക്കുമ്പോൾ നിന്റെ ഈ മുഖത്ത് വരുന്നൊരു ഭാവമുണ്ടല്ലോ… അത് കാണാനാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം.”
ഹരി അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് നുള്ളി.
“മതി മതി… പഞ്ചസാര കലക്കിയത് മതി. പാല്….?. .”
വേണി നാണിച്ചുകൊണ്ട് മേശപ്പുറത്തെ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
“പാൽ കുടിക്കാനൊക്കെ സമയമുണ്ട് വേണി… എത്ര കാലം ഞാൻ കാത്തിരുന്ന നിമിഷമാണിത്. നീ എന്റെ മാത്രമായ ഈ രാത്രി. എനിക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.”
ഹരിയുടെ സ്വരം ഒന്ന് ഗൗരവമായി.
“എനിക്കും…”
വേണി പതുക്കെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു.
“ഈ ബുദ്ധി എന്താ ദാസാ നമുക്ക് നേരത്തെ തോന്നാതെ ഇരുന്നേ.. അന്നേ അമ്മാവൻ നമ്മളെ ഒന്നിപ്പിക്കാൻ നോക്കിയതല്ലേ..
അപ്പൊ നീ വേറെ ഒരുത്തന്റെ കൂടെ പോയി.. ഞാനോ uk കറിയർ അങ്ങനെ പോയി….”
“എല്ലാത്തിനും അതിന്റേതായ സമയമുണ്ട് വിജയാ…ദൈവം നമ്മളെ ഒന്നിപ്പിച്ചല്ലോ അവസാനം “
വേണി ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു
“ദൈവമല്ല വേണി… നിന്റെ പ്രാർത്ഥനയാവും.”
ഹരി അവളുടെ മുടിയിലൂടെ വിരലുകൾ ഓടിച്ചു.
“ഇനി ആരും നമ്മുടെ ഇടയിൽ വരില്ല. എനിക്ക് നീയും നിനക്ക് ഞാനും…”
വേണി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുഖമുയർത്തി അവനെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയവും വിശ്വാസവും നിറഞ്ഞുനിന്നു. മുറിയിലെ മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ നിഴലുകൾ ചുവരിൽ ഒന്നായി ലയിച്ചു. പുറത്ത് രാത്രിപ്പക്ഷികളുടെ ശബ്ദവും കാറ്റിൽ ഉലയുന്ന ഇലകളുടെ മർമ്മരവും മാത്രം. അവർ പരസ്പരം നോക്കി ആ നിശബ്ദത ആസ്വദിച്ചു നിന്നു. ഹരി അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ഒന്ന് ചുംബിച്ചു.
