പക്ഷേ, മുറിയിലാകെ കണ്ണോടിച്ചിട്ടും അവൾക്ക് ഹരിയെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“ഏട്ടാ…” അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു. മറുപടിയൊന്നുമില്ല.
ബാത്ത്റൂമിൽ ആണോ എന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെയും വെളിച്ചമില്ല. പാലിന്റെ ഗ്ലാസ്സ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. ഹരി തന്നെ കളിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി എവിടെയെങ്കിലും ഒളിച്ചിരിക്കുകയാണോ എന്ന് അവൾ സംശയിച്ചു. പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് വാതിലടക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും, വാതിലിന് പുറകിൽ ഒളിച്ചുനിന്നിരുന്ന ഹരി പെട്ടെന്ന് മുന്നിലേക്ക് വന്ന് അവളെ പുറകിലൂടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ സ്പർശനത്തിൽ വേണി ഒന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി.
“അമ്മേ…”
അവൾ ഒരു ചെറിയ നിലവിളിയോടെ അവന്റെ കൈകളിൽ അമർന്നു.
ഹരി അവളുടെ കഴുത്തിടുക്കിൽ മുഖമമർത്തി പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
“പേടിച്ചു പോയോ എന്റെ വേണി?”
അവൾ പതുക്കെ ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും മോചിതയാവാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഏട്ടാ… എന്താ ഇത്? കൊച്ചു പിള്ളേരെപ്പോലെ ഒളിച്ചുനിൽക്കാൻ നാണമില്ലേ? എന്റെ ഹൃദയം ഇങ്ങ് പുറത്തു വന്നേനെ.”
ഹരി അവളെ വിടാതെ തന്റെ മാറിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർത്തുനിർത്തി.
“നാണമോ? സ്വന്തം ഭാര്യയെ ഒന്ന് പേടിപ്പിക്കാൻ എന്തിനാടി നാണിക്കുന്നത്? പിന്നെ, ഈ വെള്ള സാരിയിൽ നീ ശരിക്കും ഒരു മാലാഖയെപ്പോലെയുണ്ട്.”
വേണി ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് അവനെ നോക്കി.
“മാലാഖയോ? എന്നിട്ടാണോ എന്നെ ഇങ്ങനെ ഇരുട്ടത്ത് നിർത്തി പേടിപ്പിച്ചത്? കുസൃതി ഒന്നും ഇപ്പോഴും മാറിയില്ലല്ലേ?”
