ഫോട്ടോഗ്രാഫർ വിളിച്ചപ്പോൾ അവൾ അവർക്ക് നടുവിൽ നിന്ന് ഒരു ഫോട്ടോയ്ക്ക് പോസ് ചെയ്തു. രണ്ട് വർഷം മുൻപ് ആയിരുന്നെങ്കിൽ ആ ഫോട്ടോയിൽ അവൾ ഹരിയുടെ പകുതിയായി നിൽക്കേണ്ടതായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇന്ന് അവൾ വെറുമൊരു അതിഥി മാത്രം.
ഫോട്ടോ എടുത്തു കഴിഞ്ഞതും അച്ചു വേഗം സ്റ്റേജിൽ നിന്നും താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. ആ പടവുകൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ കാലുകൾ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പന്തലിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് അവൾ വീണ്ടും ആ കതിർമണ്ഡപത്തിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി.
അവിടെ, വേണി ഹരിയുടെ കാതിൽ എന്തോ പറഞ്ഞ് ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഹരിയുടെ മുഖത്തും ആ പ്രിയപ്പെട്ട ചിരി വിടർന്നു. പെട്ടെന്ന് വേണി തന്റെ കൈകൾ ഹരിയുടെ കൈപ്പത്തിക്കുള്ളിലേക്ക് അധികാരത്തോടെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. തന്റെ ഭർത്താവിനെ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന ഒരു ഭാര്യയുടെ ആ അവകാശം… ആ സ്പർശനത്തിൽ അടങ്ങിയിരുന്ന സ്നേഹം അച്ചുവിനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു.
താൻ ഒരു കാലത്ത് ചവിട്ടിമെതിച്ച ആ സ്നേഹം ഇന്നിതാ മറ്റൊരുവൾ പൂർണ്ണമനസ്സോടെ ഏറ്റുവാങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഹരിയുടെ കൈകളിൽ ഇനി തനിക്ക് ഒരിക്കലും സ്ഥാനമില്ലെന്ന് ആ സ്പർശനം അവളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
അവിടെ ഇനിയും നിന്നാൽ തന്റെ നിയന്ത്രണം വിടുമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ആ പന്തലിലെ മംഗളഘോഷങ്ങളും സന്തോഷവും അവൾക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അധികമായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞൊഴുകാൻ വെമ്പുന്ന കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട്, ആരുടെയും ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതെ അച്ചു പതുക്കെ ആ തറവാട്ടു വീടിന്റെ മുറ്റം വിട്ടിറങ്ങി. പിന്നിൽ നാദസ്വരം കനത്തു മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു—പുതിയൊരു ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കമായി, തന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ അന്ത്യമായി.
