ധ്വനിയുടെ ആ ചോദ്യം മറുതലയ്ക്കൽ ഒരു നിശബ്ദത സൃഷ്ടിച്ചു. “നിനക്കെന്താണ് വേണ്ടത് തരുൺ?” എന്ന് അവൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പ്രണയവും കീഴടങ്ങലും ആകുലതയും ഒരുപോലെ കലർന്നിരുന്നു.
തരുൺ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു, “എനിക്ക് നിന്നെയാണ് വേണ്ടത് ധ്വനി… വെറുമൊരു ശരീരമായല്ല. എന്റെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും നിന്റെ സാന്നിധ്യം വേണം. നീ എന്നെ അകറ്റി നിർത്തുമ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന ആ നരകം എനിക്ക് ഇനി വേണ്ട. എനിക്ക് നിന്റെ ഈ സ്നേഹം വേണം, നിന്റെ ഈ കരുതൽ വേണം. പിന്നെ… ഈ രാത്രി, ഈ നിമിഷം നിന്റെ ഓരോ വാക്കുകളും എന്നെ തഴുകണം. നീ എന്റെ മുറിവുകളിൽ തലോടുന്നത് പോലെ സംസാരിക്കണം.”
ധ്വനി കണ്ണുകൾ അടച്ചു. തന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയത്തിന്റെ എല്ലാ അണക്കെട്ടുകളും തകർന്നുപോയതായി അവൾക്ക് തോന്നി. താരയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയമോ, സമൂഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങളോ ഒന്നും ആ നിമിഷം അവളെ തടഞ്ഞില്ല.
“ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട് തരുൺ… നിനക്കായി മാത്രം,” അവൾ ആർദ്രമായി പറഞ്ഞു.
അവൾ ഫോണിലൂടെ തന്റെ പ്രണയം വാക്കുകളായി പെയ്തിറങ്ങാൻ അനുവദിച്ചു. അവന്റെ മുറിവേറ്റ കൈകളിൽ തന്റെ വിരലുകൾ തലോടുന്നത് സങ്കല്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഓരോ വാക്കും മന്ത്രം പോലെ ഉരുവിട്ടു. തരുണിന്റെ ഭ്രാന്തമായ വാശികൾക്ക് മുന്നിൽ അവൾ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു കടലായി മാറി.
ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, കിലോമീറ്ററുകൾക്ക് അപ്പുറമിരുന്നു അവർ പരസ്പരം ആത്മാവുകൊണ്ട് വരിഞ്ഞു മുറുക്കി. ധ്വനി തിരിച്ചറിഞ്ഞു, താൻ ഇനി തരുൺ എന്ന ആ വന്യമായ പ്രണയത്തിൽ നിന്നും ഒരിക്കലും മോചിതയാകില്ലെന്ന്.
സാഹിത്യം.. one of the goated writer.