അവളുടെ ആ ചോദ്യം തരുണിനെ സ്വബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടുവന്നു. അവൻ പതുക്കെ അവൾക്കടുത്തേക്ക് ഒരു ചുവട് കൂടി വെച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ പഴയ വന്യത ഇപ്പോൾ അഗാധമായ പ്രണയത്തിന് വഴിമാറിയിരുന്നു.
“കൊതി തീരാൻ ഇത് വെറുമൊരു കാഴ്ചയല്ലല്ലോ ധ്വനി…” തരുൺ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു. “വാക്കുകൾ കൊണ്ട് നിന്നെ തലോടിയപ്പോൾ തോന്നിയതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ഭ്രാന്ത് ഇപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ പടരുന്നുണ്ട്. ഈ സാരിയിൽ നീ… നീ എന്റെ പ്രാണനാണ്.”
അവൻ തന്റെ മുറിവേറ്റ കൈ പതുക്കെ ഉയർത്തി. അത് കണ്ടതും ധ്വനിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആകുലത നിറഞ്ഞു. അവൾ അവന്റെ കൈ കയ്യിലെടുത്തു. ആ മുറിവിൽ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് പതുക്കെ തലോടുമ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചു, “എന്തിനാ തരുൺ നീ ഇങ്ങനെ സ്വയം നോവിച്ചത്?”
തരുൺ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പകരം അവൻ അവളുടെ ആ കൊഴുത്ത കഴുത്തിലേക്ക് മുഖം പതുക്കെ അടുപ്പിച്ചു. കുളി കഴിഞ്ഞ് പുരട്ടിയ ആ അത്തറിന്റെ ഗന്ധവും അവളുടെ ഉടലിന്റെ ചൂടും അവനെ മയക്കിക്കളഞ്ഞു.
ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, പ്രണയവും ആസക്തിയും ഒരേപോലെ ഇരമ്പുന്ന കടലായി അവർ മാറി. ധ്വനിയുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി തരുൺ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല; പകരം അവളുടെ നനവാർന്ന കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച് അവളെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. ആ സാരിയുടെ നേർത്ത തുണിക്കപ്പുറം അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ പരസ്പരം ഏറ്റുവാങ്ങി.
തരുണിന്റെ കൈകൾ അവളുടെ ആ കൊഴുത്ത കഴുത്തിലൂടെ പതുക്കെ താഴേക്ക്, ആ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ബ്യൂട്ടിബോണിലേക്ക് പടർന്നു. വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവൻ പടുത്തുയർത്തിയ ആ കാമനകൾ ഇപ്പോൾ പ്രവൃത്തിയായി മാറുകയായിരുന്നു. ധ്വനി കണ്ണുകൾ അടച്ച് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായുമ്പോൾ, താൻ കാത്തിരുന്ന ആ നിമിഷം ഇതാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
