തരുണിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ധ്വനിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ അവസാനത്തെ സംശയവും ആ ഉത്തരത്തിൽ അലിഞ്ഞുില്ലാതായി. തന്നേക്കാൾ വയസ്സിന് ഇളയതാണെങ്കിലും, അവന്റെ വാക്കുകളിലെ ആ പക്വതയും ആത്മാഭിമാനവും അവളെ കൂടുതൽ അവനിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു.
“എനിക്ക് നിന്നെ വിശ്വാസമാണ് തരുൺ…” അവൾ വിങ്ങലോടെ മന്ത്രിച്ചു.
ആ രാത്രിയിലെ പ്രണയം ആസക്തിയിൽ നിന്നും മാറി ഒരു വലിയ സമർപ്പണമായി മാറുകയായിരുന്നു. ധ്വനി ആ തലയിണയെ കൂടുതൽ ആർദ്രമായി പുണർന്നു. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഉറപ്പായിരുന്നു—ഇതൊരു വെറും വഴിതെറ്റലല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ജീവിതം അവന്റേതായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു എന്ന്.
ധ്വനിയുടെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു വലിയ നിഗൂഢതയും അതേസമയം ഒരു പൂർണ്ണമായ സമർപ്പണവും അടങ്ങിയിരുന്നു. കേവലം വാക്കുകൾ കൊണ്ടുള്ള വർണ്ണനകൾക്കപ്പുറം, തന്റെ പ്രണയിന്റെ സാന്നിധ്യം അവൾ ആത്മാവുകൊണ്ട് കൊതിക്കുകയായിരുന്നു.
“എന്നാൽ നീ നിന്റെ പ്രണയം എനിക്ക് പകുത്തു തരൂ… കേവലം വാക്കുകൾ കൊണ്ടല്ല…” അവൾ മന്ത്രിച്ചു.
മറുതലയ്ക്കൽ തരുൺ ആ വാക്കുകളുടെ ആഴം അളക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു, “വാക്കുകൾക്കപ്പുറം നിനക്ക് എന്നെ എങ്ങനെയാണ് വേണ്ടത് ധ്വനി? ഞാൻ നിന്റെ അരികിലേക്ക് വരണമെന്നാണോ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?”
ധ്വനി ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദയായി. പുറത്ത് രാത്രിയുടെ യാമം മുറുകുന്നു. താരയുടെ അഭാവം നൽകുന്ന ആ ഏകാന്തതയിൽ, തരുണിന്റെ സാമീപ്യം ഒരു ലഹരിയായി അവളുടെ ഉള്ളിൽ പടർന്നു.
“എനിക്കറിയില്ല തരുൺ…” അവൾ വിറയാർന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഈ വാക്കുകൾ ഇപ്പോൾ എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു. എനിക്ക് നിന്റെ ആ മുറിവേറ്റ കൈകളിൽ തൊടണം… നിന്റെ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി എനിക്ക് ഈ പ്രണയം പറയണം. നീ എന്നെ പകുത്തു നൽകേണ്ടത് നിന്റെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ടാണ്.”
