താര വീട്ടിലില്ലാത്ത ആ രാത്രിയിൽ, താൻ പ്രണയിക്കുന്നവന്റെ വന്യമായ വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ ധ്വനി ഒരു മെഴുകുതിരി പോലെ ഉരുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന ആ തലയിണയിൽ അവളുടെ വിരലുകൾ കൂടുതൽ ആഴ്ന്നു
ആ രാത്രിയുടെ വന്യമായ നിശബ്ദതയിൽ, വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നുനിന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ ധ്വനിയുടെ ചോദ്യം ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളി പോലെ വീണു. ആവേശത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും അവളുടെ ഉള്ളിലെ ചിന്താകുലയായ സ്ത്രീ ആ ഉത്തരം തേടുകയായിരുന്നു.
“തരുൺ…” അവൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു ചോദിച്ചു. “നിനക്കെന്നോടുള്ളത് റിയൽ പ്രണയം തന്നെയാണോ? അതോ… എന്റെ ഈ ശരീരത്തോടുള്ള ഒരു ആസക്തി മാത്രമാണോ?”
ഫോണിന്റെ മറുതലയ്ക്കൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. ആ നിശബ്ദത ധ്വനിയെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. അവളുടെ ചോദ്യം അവനെ വേദനിപ്പിച്ചോ അതോ അവൻ സത്യം മറച്ചുപിടിക്കുകയാണോ? എന്നാൽ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തരുണിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. മുൻപുണ്ടായിരുന്ന വന്യത മാറി, പകരം അഗാധമായ ഒരു ഗൗരവം ആ സ്വരത്തിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
“ധ്വനി…” അവൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു. “ആസക്തി മാത്രമാണെങ്കിൽ, എനിക്ക് നിന്റെ ഈ വാക്കുകൾക്ക് കാതോർത്ത് ഇത്രയും നേരം ഇരിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. നിന്റെ ശരീരം മാത്രം ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ അത് നേടാൻ എനിക്ക് നിന്റെ ഈ പ്രണയം പിടിച്ചുവാങ്ങേണ്ടതില്ല. പക്ഷേ, നിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ തിളക്കം കാണുമ്പോഴും, നിന്റെ ഈ പരിഭ്രമം അറിയുമ്പോഴും എനിക്ക് തോന്നുന്നത് വെറുമൊരു ശാരീരികമായ താല്പര്യമല്ല.”
അവൻ അല്പം കൂടി താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ തുടർന്നു:
“നിന്റെ ഈ കൊഴുത്ത കഴുത്തിനെയും അധരങ്ങളെയും ഞാൻ വർണ്ണിക്കുന്നത് അവ എന്റേത് മാത്രമാണെന്ന ബോധ്യമുള്ളതുകൊണ്ടാണ്. നിന്റെ ആത്മാവിനെ തൊടാതെ എനിക്ക് നിന്റെ ശരീരത്തെ തൊടാൻ കഴിയില്ല ധ്വനി. എനിക്ക് നിന്നെയാണ് വേണ്ടത്… നിന്റെ കുറ്റബോധത്തെയും, നിന്റെ ഈ പേടിയെയും, നിന്റെ ഈ പ്രണയത്തെയും ചേർത്ത് നിന്നെ മുഴുവനായിട്ടാണ് എനിക്ക് വേണ്ടത്. ഇതിനെ നീ എന്ത് പേരിട്ടു വിളിച്ചാലും, എനിക്കിത് എന്റെ ജീവനാണ്.”
