ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 6🍃[പട്ടം] 124

“അത് വെറും ഒരു പഴയ വസ്തു മാത്രമല്ലല്ലോ?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

 

ഫിലിപ്പ് അവളെ നോക്കി.

“അല്ല.”

അവന്റെ ശബ്ദം വളരെ താഴ്ന്നിരുന്നു.

 

“ഇത്…എന്തോ ഒരാൾ എന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നൊരു ഫീലിംഗ് ആണ്.”

 

ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ സാറയുടെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു ചൂട് പടർന്നു.

അവൾ പതുക്കെ കൈ നീട്ടി ആ കുരിശ് അവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് എടുത്തു.

 

പിന്നെ അതിനെ രണ്ടു വിരലുകൾക്കിടയിൽ തിരിച്ചു നോക്കി.

അവളുടെ കഴുത്തിൽ നിന്ന് വാനിലയുടെ മണം കാറ്റിനൊപ്പം വീണ്ടും അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

 

“ഇത് അമ്മമ്മയുടേതായിരുന്നു,”

അവൾ പറഞ്ഞു.

“ചെറുപ്പത്തിൽ ഞാൻ ഇത് ഒളിപ്പിച്ചു കളിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.

അമ്മമ്മ എന്നെ ശാസിക്കുമായിരുന്നു.”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ ഓർമ്മകളുടെ മൃദുവായ നിഴൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

“അമ്മയെ miss ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?”

ഫിലിപ്പ് വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ ചോദിച്ചു.

 

സാറയുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ദൂരേക്ക് പോയി.

“ഉണ്ട്.”

 

ചെറിയ മറുപടി.

പക്ഷേ അതിൽ വലിയ ശൂന്യത ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

“ചില ദിവസങ്ങളിൽ തോന്നും.

ചില ദിവസങ്ങളിൽ…അവര് ഇല്ലാത്തത് വീട് മുഴുവൻ അറിയാൻ സാധിക്കും.

 

ഫിലിപ്പ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

അവളുടെ വേദനയുടെ അളവ് കുറയ്ക്കാൻ ഒരു വാക്കിനും കഴിയില്ലെന്ന് അവന് ബോധ്യപ്പെട്ടിരുന്നു.

 

പക്ഷേ ഈ തവണ അവൻ വെറും കേൾക്കുന്നവനായി ഇരുന്നില്ല.

അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു,

 

“എനിക്ക് അമ്മയെ ഓർക്കാൻ ഓർമ്മകൾ പോലും ഇല്ല.”

സാറയുടെ കണ്ണുകൾ ഉടൻ അവനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.