ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 6🍃[പട്ടം] 124

അവന്റെ കാലുകൾ അറിയാതെ തന്നെ വീട്ടിന്റെ സൈഡിലുള്ള ചെറിയ കല്ല് ബെഞ്ചിലേക്കാണ് നടന്നത്.

മരങ്ങളുടെ നിഴൽ വീഴുന്ന

ശാന്തമായ ഒരു കോണായിരുന്നു അത്.

 

അവൻ അവിടെ ഇരുന്നു. കൈയിൽ അന്നാമ്മയുടെ വാക്കുകൾ. മനസ്സിൽ ഒരുപാട് പഴയതും പുതിയതുമായ വികാരങ്ങൾ.

 

അപ്പോഴാണ് അവന്റെ അരികിലേക്ക് പതുക്കെ ഒരു നിഴൽ വന്ന് നിന്നത്.

 

സാറ.

 

അവൾ വസ്ത്രം മാറിയിരുന്നു.

ഇളം നീല നിറത്തിലുള്ള കോട്ടൺ കുർത്തി. മുടി പിന്നിലേക്ക് അല്പം കെട്ടി.

 

“ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുകയാണോ?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

 

ഫിലിപ്പ് മുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കണമെന്നല്ല…അങ്ങനെ വന്നു ഇരുന്നുപോയി.”

 

സാറ അവന്റെ അരികിലെ കല്ല് ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു. അവർക്കിടയിൽ അല്പം ദൂരം ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ ദൂരത്തിനുള്ളിൽ ഇപ്പോൾ മൗനം അസ്വസ്ഥമായിരുന്നില്ല.

 

“ഏലക്ക ക്ലാസ് എങ്ങനെയായിരുന്നു?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

 

ഫിലിപ്പ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“ക്ലാസ്സൊക്കെ നല്ലതായിരുന്നു.

 

“അമ്മച്ചിയോട് സംസാരിച്ചോ?”

സാറയുടെ ശബ്ദം മൃദുവായി.

 

അവൻ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.

പിന്നെ തലതാഴ്ത്തി.

“കുറച്ച്.”

 

“കുറച്ചോ…?

 

അല്ല കുറെ?”

ഫിലിപ്പ് അവളെ നോക്കി.

 

 

സാറ അവന്റെ മുഖത്ത് നിന്ന് കണ്ണ് മാറ്റിയില്ല.

 

“നീ പറയാതെ ഇരുന്നാലും നിന്റെ മുഖം ചില കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുതരും.”

ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ഫിലിപ്പിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി നീങ്ങി.

 

അവൻ താഴേക്ക് നോക്കി.

“എനിക്ക്…ഇവിടെ ചിലപ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായ അനുഗ്രഹമായി തോന്നും.”