ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 6🍃[പട്ടം] 124

“എനിക്ക് ഇവിടം വിട്ട് പോവാൻ മനസ്സില്ലാതാകുന്നുണ്ട്.”

 

ഫാദർ ആ വാക്ക് കേട്ട് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

 

“അപ്പോൾ നിന്റെ മനസ്സ് ആദ്യമായി ഒരു സ്ഥലത്ത് നിൽക്കാൻ പഠിക്കുകയാണ്.”

 

ഫിലിപ്പ് കുറച്ചു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.

പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു,

“എനിക്ക്, ഇങ്ങനെ ഒന്ന് കിട്ടാൻ അർഹതയുണ്ടോ ഫാദറെ?”

 

ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം

ഫോണിന്റെ അറ്റത്ത് ചെറുതായി ഒരു നിശ്ശബ്ദത വീണു.

പിന്നെ ഫാദറുടെ ശബ്ദം വന്നു.

വളരെ സൗമ്യമായി,

വളരെ ഉറപ്പോടെ,

 

“നിനക്ക് അർഹതയില്ലാത്ത സ്നേഹം ലോകത്തിൽ ഇല്ല, മോനേ.”

 

ആ വാക്ക് കേട്ട നിമിഷം

ഫിലിപ്പിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി താഴേക്ക് വീണു. അവൻ അത് തുടച്ചുമാറ്റിയില്ല.

 

“നന്നായി ഇരിക്ക്,”

ഫാദർ പറഞ്ഞു.

“അവിടെയുള്ള നല്ല ആളുകളെ മനസ്സിലാക്കൂ. നിന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്നവരെ നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്.”

 

ഫിലിപ്പ് മൗനമായി.

പിന്നെ പറഞ്ഞു.

“ശരി ഫാദർ”

 

“പ്രാർത്ഥനയിൽ നീ ഉണ്ടാകും.”

 

കാൾ അവസാനിച്ച ശേഷം

ഫിലിപ്പ് കുറച്ച് നേരം ഫോൺ കൈയിൽ പിടിച്ചുതന്നെ ഇരുന്നു.

അവന്റെ ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളായി മുറുകിക്കിടന്നിരുന്ന എന്തോ ഒന്ന്

ആ രാത്രി അല്പം അഴിഞ്ഞു.

അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ജനലരികിലേക്ക് നടന്നു. മുകളിലെ നിലയിൽ സാറയുടെ മുറിയിൽ വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ സ്വാഭാവികമായി അവിടേക്ക് പോയി. ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞ് ആ ജനലിന്റെ തിരശ്ശീല അല്പം നീങ്ങി.

 

 

 

സാറ.

 

അവൾ ജനലരികിൽ നിന്നു താഴേക്ക് നോക്കി. ഫിലിപ്പ് അവിടെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടതും