ആനന്ദത്തിന്റെ ആ മഹാസാഗരം അവർക്ക് മുന്നിൽ ഇരച്ചു കയറി. സുമ തന്റെ കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചു, അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ നിന്ന് ആനന്ദത്തിന്റെ ഒരു തേങ്ങൽ ഉയർന്നു. ശരത്ത് തന്റെ അധരങ്ങൾ അവളുടെ കഴുത്തിൽ അമർത്തിക്കൊണ്ട് ആ കൊടുമുടിയിലേക്ക് അവൾക്കൊപ്പം കുതിച്ചു.
ഒടുവിൽ, ആ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ, പ്രകൃതി പോലും നിശ്ചലമായ നിമിഷത്തിൽ അവർ രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ച് ആ ആനന്ദത്തിന്റെ സ്ഫോടനത്തിൽ ലയിച്ചു ചേർന്നു. ശരത്ത് തന്റെ സ്നേഹം മുഴുവൻ അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആ ശൂന്യതയിലേക്ക് അർപ്പിച്ചു. സുമ അവനെ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, താൻ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണയായെന്ന ഭാവത്തിൽ അവൾ അവന്റെ തോളിൽ മുഖം ചായ്ച്ചു.
കുറെ നേരം അവർ അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് അവരുടെ വിയർപ്പിനെ ഉണക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സുമ പതുക്കെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് വട്ടം വരച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
______________________________<<<<>>>>>>>>____________________
അങ്ങനെ കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ കടന്ന് പോയി. അടുത്ത ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ അവർക്കിടയിൽ ഒരു മൗനമായ ഉടമ്പടിയുടേതായിരുന്നു. വീടിന്റെ നാലുചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവർ കൈമാറുന്ന നോട്ടങ്ങൾക്കും ചിരിക്കും പഴയതിനേക്കാൾ ആഴമുണ്ടായിരുന്നു.
സുമയുടെ മുഖത്ത് മുൻപുണ്ടായിരുന്ന ആ മ്ലാനത പതുക്കെ വിട്ടുമാറി. അവളുടെ ഓരോ ചലനത്തിലും ഒരു പുതിയ പ്രത്യാശ നിഴലിച്ചിരുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ അവൾ തന്റെ വയറിൽ പതുക്കെ തലോടും. ശരത്ത് നൽകിയ ആ വാക്കും ആ രാത്രിയിലെ സ്മരണകളും അവൾക്ക് ഒരു പുതിയ കരുത്ത് നൽകി.
