ശരത്ത് അവളുടെ കൈകളിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ നിശ്ചയദാർഢ്യം അവന് പുതിയൊരു പാഠമായിരുന്നു. സ്വന്തം സന്തോഷത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ മാനവും സമാധാനവും അവൾ വിലമതിക്കുന്നു.
“എനിക്ക് നിന്നെ പിരിയാൻ കഴിയില്ല സുമക്കുട്ടീ… ഈ കുഞ്ഞ് വളരുമ്പോൾ, എന്റെ ചോരയാണെന്ന് അറിയാതെ അവൻ എന്നെ ‘മാമൻ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുമോ?” അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.
അവൾ അവന്റെ മുഖം തന്റെ കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കി. “അവൻ നിന്നെ എന്ത് വിളിച്ചാലും, നിന്റെ ഉള്ളിൽ അവൻ നിന്റേതാണെന്ന സത്യം ഉണ്ടല്ലോടാ. ഈ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ നമുക്ക് ചില വേഷങ്ങൾ കെട്ടേണ്ടി വരും. പക്ഷേ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നീയും ഈ കുഞ്ഞും മാത്രമായിരിക്കും.” അവൾ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ പതുക്കെ ചുംബിച്ചു.
ആ മുറിയിൽ അല്പനേരം മൗനം പടർന്നു. സുമ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഇന്നത്തെ ഈ വലിയ സന്തോഷത്തെ തർക്കങ്ങൾ കൊണ്ട് ഇല്ലാതാക്കാൻ അവർ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. ശരത്ത് പതുക്കെ അവളെ തന്റെ നെഞ്ചോട് ഒന്നുകൂടി ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
തുടരും…..
