സുമ അവന്റെ തോളിൽ മുഖം ചായ്ച്ചു കിടന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും സന്തോഷത്തിന്റെ തുള്ളികൾ പൊഴിഞ്ഞു. ശരത്ത് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി തലോടിക്കൊണ്ട് അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ ചുംബിച്ചു.
“ചേച്ചി ഡോക്ടറെ കാണേണ്ടേ”
“ഉം.. അതിന് മുന്നേ സുഭാഷേട്ടനെ അറിയിക്കണം”
അത് കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖം വാടി.
“മോനു… ഇത് നമുക്ക് നമ്മുടെ കുഞ്ഞണെങ്കിലും മറ്റുള്ളവർക്ക് ഇത് സുഭാഷേട്ടന്റെ കുഞ്ഞാ. അത് അങ്ങനെ ആയിരിക്കുന്നതാണ് നമ്മുടെ രണ്ട് പേരുടെയും ജീവിതത്തിന് നല്ലത്”
“നമുക്ക് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോയല്ലോ ചേച്ചി, ദൂരെ എവിടെയെങ്കിലും പോയി നമ്മൾ മാത്രമായി ജീവിക്കാം”
“അതിനാണെങ്കിൽ ഇതിന് മുന്നേ ആവാമായിരുന്നല്ലോ, നമ്മളുടെ ചുറ്റുമുള്ളവരെ കുറിച്ചും ചിന്തിക്കണം നമ്മളുടെ പ്രവൃത്തി മറ്റാരുടെയും ജീവിതത്തെ ബാധിക്കാരുത്”
“പക്ഷേ ഇങ്ങനെ എത്ര കാലം”
“നീ ഒരു പെണ്ണ് കെട്ടുന്നത് വരെ”
“എനിക്ക് വെറെ ഒരു പെണ്ണ് വേണ്ടെങ്കിലോ”
“മോനു… നമ്മുക്ക് ഈ സംസാരം ഇവിടെ നിർത്താം വെറുതെ ഇന്നത്തെ സന്തോഷം കളയണ്ട”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ശരത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നിശബ്ദമായ വിങ്ങൽ പടർന്നു. സുമയുടെ വാക്കുകളിലെ യാഥാർത്ഥ്യം അവന് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, തന്റെ കുഞ്ഞിനെ മറ്റൊരാളുടെ പേരിൽ വളർത്തേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥ അവനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. എങ്കിലും, സുമയുടെ സുരക്ഷയും അവളുടെ അഭിമാനവും ഓർത്തപ്പോൾ അവൻ ആ സങ്കടം ഉള്ളിലൊതുക്കി.
