അർജുന്റെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അച്ഛനും അമ്മയും പോകാൻ തയ്യാറായി. മാളവിക താഴെ പോയി അവർക്ക് പോകാനായി ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ വിളിച്ചു. ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ വണ്ടി തിരിച്ചപ്പോൾ അവൾ അച്ഛനോട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
മാളവിക: “അച്ഛാ, സൂക്ഷിച്ചു പോകണം. എത്തിയ ഉടനെ എന്നെ ഒന്ന് വിളിക്കണേ.”
അമ്മയും അച്ഛനും ഓട്ടോയിൽ കയറി മറയുന്നത് വരെ അവൾ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. രാത്രിയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് അവളുടെ വൈറ്റ് ടോപ്പിലൂടെ അടിച്ചപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് വിറച്ചു. ഷാൾ ഒന്നുകൂടി മുറുക്കി പുതച്ച് അവൾ തിരികെ ഹോസ്പിറ്റലിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.
മുകളിൽ എത്തിയപ്പോൾ അർജുൻ വാർഡിന് പുറത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അർജുൻ: “ചേച്ചി… താങ്ക്സ് കേട്ടോ. ചേച്ചി കൂടെയുള്ളത് എനിക്ക് വലിയൊരു ധൈര്യമാണ്. നമുക്ക് ഇന്ന് രാത്രി ഇവിടെ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാം.”
അർജുൻ അവളെ നോക്കി സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
അർജുനും മാളവികയും അമ്മായിയുടെ റൂമിലേക്ക് തിരികെ കയറി. ആ വലിയ ഹോസ്പിറ്റലിലെ നിശബ്ദതയിൽ, അവരുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ താളം മാത്രം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അർജുൻ തന്റെ ബാഗ് ഒരു മൂലയിൽ വെച്ചു. “ചേച്ചി കുറച്ചു നേരം ആ കസേരയിൽ ഇരുന്ന് ഉറങ്ങിക്കോ… ഞാൻ ഇവിടെ ശ്രദ്ധിച്ചോളാം.” അവൻ പറഞ്ഞു.
ഹോസ്പിറ്റൽ മുറിയിലെ ആ തണുത്ത അന്തരീക്ഷത്തിൽ, ഒരു കസേരയിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടന്ന മാളവിക എപ്പോഴാണ് ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണതെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞില്ല. തലേദിവസം അനുഭവിച്ച ആ വന്യമായ ശാരീരിക ലഹരിയും, പിന്നാലെയുണ്ടായ പരിഭ്രമങ്ങളും അവളെ അത്രമേൽ തളർത്തിയിരുന്നു.ജനാലയിലൂടെ അടിച്ച വെയിൽ മുഖത്ത് തട്ടിയപ്പോഴാണ് മാളവിക പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്നത്.
