മഴനീർതുള്ളികൾ [Anamika] 68

“എനിക്കിനി ഇങ്ങനൊരു മോളില്ല….പോവട്ടെ അവൾക്കിഷ്ടമുള്ളവന്റെ കൂടെ….”

ചെറിയമ്മയുടെ മുഖം തെളിയുന്നത് കണ്ടു…ആമി മുഖം പൊത്തികരയുന്നുണ്ട്…

“കാര്യം ഇവൾ വിളിച്ചിട്ട് വന്നതൊക്കെ തന്നെയാ..എന്ന് വച്ചു കൂടെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഒന്നും പറ്റില്ല….അതൊന്നും നടക്കത്തില്ല…”

പട്ടി…പെട്ടു പോയെന്ന് ഇപ്പോളാകും അവനു മനസിലായത്….വെറുപ്പാണ് തോന്നിയത്…

“അങ്ങനെയങ്ങ് പൊടിം തട്ടിപോകാൻ നോക്കണ്ട നീ….കാര്യം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുങ്ങുന്നോ….ഇന്നാട്ടില് പോലീസും കോടതിയും ഉണ്ടോന്ന് അറിയണോലോ….”

ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് അവനെ പിടിച്ചുവെക്കുന്നത് കണ്ടു…താലികെട്ടിയിട്ട് വിട്ടാൽമതിയെന്നും പറഞ്ഞു തന്നെയും അവനെയും പിടിച്ചപിടിയാലേ വളപ്പിലെ നാഗപ്രതിഷ്ടക്ക് മുമ്പിൽ വച്ചു താലികെട്ടിച്ചു…അവന്റെ നേരെ പോലും നോക്കിയില്ല താലി വീഴുമ്പോൾ….തടയാൻ ഒരു ചെറുവിരൽ പോലും അനക്കിയില്ല…മരവിച്ചു പോയിരുന്നു മനസ്…മരിച്ചതിനു തുല്യം…

ഒരു ജന്മത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകളും സ്വപ്നങ്ങളുമാണ് അവൻ ഒറ്റ വാക്കിൽ ഇല്ലാതെയാക്കിയത്….

മതിൽകെട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ അമ്മയുടെ അസ്ഥിത്തറയിലേക്ക് മാത്രം ഒന്നു നോക്കി…

“നീ ഇനി ശ്രീദേവിയുടെ മാത്രം മകളാണ്…” അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ മനസിലേക്ക് വന്നു….കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു…അമ്മയുടെ ആത്മാവ് കാണുന്നുണ്ടാകുമോ…

“എന്റെ മുണ്ട്…..ഡീ…….”അലർച്ച കേട്ടാണ് ചാടി എണീക്കുന്നത്….

“ആരോട് ചോദിച്ചിട്ടാടി ഇതെടുത്തു വിരിച്ചത്….എന്റെ മുറിയൊന്ന് തന്നൂന്ന് കരുതി എന്റെ അലമാരിയിലോ സാധനങ്ങളിലൊ തൊട്ടാൽ….” ഭീഷണിപോലെ പറയുന്നവനെ കണ്ടപാടെ എവിടുന്നൊക്കെയോ വെറുപ്പ് ഇരച്ചുകയറി വന്നു..