“അമ്മ കൊണ്ടോകാം…ആരും അമ്മേടെ മോളേ ഒന്നും പറയില്ല അതു പേടിച്ചിട്ടാണേൽ…ഇന്നലെ തന്നെ ആരേം കൂസാതെ പുറത്തിറങ്ങി കോളേജിൽ പോകാൻ ധൈര്യം കാണിച്ചില്ലേ…ആ ആളാണോ ഈ ഇരിക്കണേ…മ്മ്മ്??..”
അടുത്തേക്ക് ചേർന്നിരുന്നവളുടെ കവിളിൽ വിരലോടിച്ചു മായ ചോദിച്ചു…
“അവിടെ…അവിടൊക്കെ ഒരുപാട് ആളുകൾ ഉണ്ടാകില്ലേ…അവരൊക്കെ ഓരോന്ന് പറയില്ലേ…അച്ഛൻ…അച്ഛനെ അറിയുന്നോരോക്കേം…ഞാൻ എങ്ങനാ മുഖത്ത് നോക്കണേ….” തഴുകിയ മായയുടെ വിരലിലേക്കവൾ മുഖം ചേർത്തുവച്ചു…
“അതോർത്തെന്റെ മോള് പേടിക്കുവേ വേണ്ട….നിന്നെയിങ്ങട് കൊണ്ടുവന്നത് ഹരികൃഷ്ണൻ അല്ലെ….കാര്യം ഒറ്റബുദ്ധിയും എടുത്തുചാട്ടവും തല്ലുപിടിത്തവും ഒക്കെയാ…എന്നാലും അവനുള്ളപ്പോ ആരും ഒന്നും നേർക്കുനേർ ചോദിക്കില്ല ചെയ്യുകെമില്ല…അത്യാവശ്യം പേടിയുണ്ടേ….”
“ഇനി നമ്മള് കേൾക്കാതെ ന്തേലും പറയുന്നുണ്ടേൽ….1000 കുടത്തിന്റെ വായ് മൂടിക്കെട്ടാം ഒരു മനുഷ്യന്റെ പറ്റില്ലെന്നല്ലേ…പറഞ്ഞോട്ടെന്ന്….”
എന്നിട്ടും ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടവൾ….
തൊഴുതിറങ്ങുമ്പോൾ ആണ് ആമിയെയും കൂട്ടി അച്ഛൻ വരുന്നത് കാണുന്നത്….അവളെ കണ്ടതും മുഖത്ത് വെറുപ്പ് നിറഞ്ഞു…ആമിയുടെ കയ്യും പിടിച്ചു വലിച്ചു സ്റ്റെപ് കയറുന്ന അച്ഛനെ നോക്കി ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു..
ചുറ്റും ചിലരൊക്കെ തങ്ങളെ നോക്കുന്നുണ്ട് എന്താ റിയാക്ഷൻ എന്ന് കാണാൻ…
ആ ആൾക്കൂട്ടത്തിലും തനിച്ചായപോലെ…
വഴിപാട് കൌണ്ടറിനടുത്തു ആരോടോ സംസാരിക്കുന്ന മായയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു….
കഥ കംപ്ലീറ്റ് എഴുതണേ. ഇടയ്ക്ക് വെച്ച് നിർത്തല്ലേ. വെയ്റ്റിംഗ് ആണ് ❤️❤️
എന്റെ പൊന്നെ, ഒരു ക്രിഞ്ച്ഉം അടിക്കുന്നില്ല. ഇത് ഇതുപോലെ തന്നെ പോകട്ടെ.
ദയവു ചെയ്തു ഇതിനെ എഡിറ്റ് ചെയ്തു ചെറുതാക്കല്ലേ. പലർക്കും പല അഭിപ്രായവും ഉണ്ടാവും, അവരെ ഇങ്ങനെ ചെയ്യൂ, അത് കൂട്ട് എന്നൊക്കെ. ബ്രോന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ള പോലെ തന്നെ എഴുതിയാൽ മതി.
വളരെ നന്നായിട്ടുണ്ട്.