ഹരി കണ്ണുതുറന്ന് നോക്കി…
അമ്മു ഫോണിന്റെ ഡിസ്പ്ലേ ഓൺ ആക്കി അത് ഒരു ടീഷർട്ടിനുള്ളിൽ പിടിച്ചു നന്നേ മങ്ങിയ വെളിച്ചം അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വച്ചിട്ടുണ്ട്…ആ വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ അമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് നോക്കുന്നത് കാണാം ഹരിക്ക്…
ടീഷർട്ടിൽ പൊതിഞ്ഞ ഫോൺ താഴെ വച്ചിട്ട് അവനെ നോക്കി കണ്ണടച്ചുകാട്ടി അമ്മു എണീറ്റുപോയി…
അല്പം കഴിഞ്ഞതും ഒരു ബ്ലാങ്കറ്റ് വന്നു തറയിലേക്ക് വീണു…പിറകെ ഒരു തലയിണയും…
അല്പം മാത്രം തുറന്ന വാതിലിലൂടെ ഹരിക്കാ തലയിണ മാത്രേ കാണാൻ പറ്റൂ…
ബ്ലാങ്കറ്റ് വിടർത്തിയിട്ട് അതിന് മുകളിലേക്ക് അമ്മു കിടന്നു….കവിൾ തലയിണയിൽ അമർത്തി അവനു നേരെ നോക്കി…
അവളുടെ ചെയ്തികളെല്ലാം നോക്കികിടന്ന ഹരി എന്തേ എന്ന മട്ടിൽ പുരികം പൊക്കി…
“മ്ച്ചും…”
“പേടിയുണ്ടോ….” അവൻ തലയണ കട്ടിളപടിയോട് നീക്കിയിട്ടു അങ്ങോടു ചേർന്നു കിടന്നു…
“മ്മ്മ്….ചെറുതായിട്ട്….” ഒച്ചയടക്കി പയ്യെ പറഞ്ഞ് അമ്മുവും അല്പം കൂടി നീങ്ങികിടന്നു…
ഡിസ്പ്ലേ ഓഫ് ആയിരുന്നു…
“പേടിക്കണ്ട…കട്ടിലിൽ പോയി കിടന്നോ…ഞാൻ ഇല്ലേ ഇവിടെ…ഒന്നും വരുത്തൂല…” ഹരി ഇരുട്ടിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു….
“കാവൽ കിടക്കാ നീയെനിക്ക്….”
“മ്മ്മ്….എന്റെ നിധി ഇതിനകത്തല്ലേ…”
“പിന്നെ….പിന്നേ….” സുഖിച്ചെങ്കിലും പുറത്തു കാണിക്കാതെ അവളത് പുച്ഛിച്ചുവിട്ടു…
“അല്ലെ….എന്റെ നിധിയല്ലേ നീയ്….മതിലോത്തെ അനിൽ നാരായണമേനോൻ വല്യ മതിൽക്കെട്ടിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരുന്ന നിധി…ആരേലും എന്റേന്ന് കട്ടോണ്ട് പോയാലോ…അപ്പൊ കാവൽ കിടന്നല്ലേ പറ്റൂ…”
ആശംസകൾ
വ്യോമകേശൻ
അനാമികാ
ഉത്തേജക കരമായ എഴുത്ത്.കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് മിഴിവെകാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിൽ അഭിനന്ദനം. പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞോ. നന്നായി എഴുതിയിരിക്കുമെല്ലോ. വിജയാശംസകൾ.