മുറിയിൽ ഇപ്പോൾ സെബാസ്റ്റ്യന്റെ നാവുകൾ മീരയെ തളർത്തുന്ന ശബ്ദവും, അർജുൻ റിയയുടെ പൂറിലേക്ക് മുഖം താഴ്ത്തുന്ന ആവേശവും മാത്രം ബാക്കിയായി.
ആ മുറിയിലെ ലഹരിയുടെയും ആവേശത്തിന്റെയും കൊടുമുടിയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി സെബാസ്റ്റ്യന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്. ആ നിശബ്ദതയിൽ ഫോണിന്റെ റിംഗ് ടോൺ ഒരു ഇടിമുഴക്കം പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. മീരയുടെ പൂറിൽ മുഖമമർത്തിയിരുന്ന സെബാസ്റ്റ്യൻ അസ്വസ്ഥതയോടെ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി. എന്നാൽ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ ആ പേര് കണ്ടതും അയാളുടെ ഭാവം ആകെ മാറി.
അതുവരെ കണ്ട കാമുകന്റെയോ സുഹൃത്തിന്റെയോ ഭാവമായിരുന്നില്ല അത്. സെബാസ്റ്റ്യൻ പെട്ടെന്ന് ചാടി എഴുന്നേറ്റ്, വസ്ത്രങ്ങൾ പോലും ശരിയാക്കാതെ ഒരുതരം ഭയഭക്തിബഹുമാനത്തോടെ ഫോൺ കാതോടു ചേർത്തു. അയാളുടെ നട്ടെല്ല് തനിയെ ഒന്ന് വളഞ്ഞു.
“ശരി സാർ… ഓക്കേ സാർ… തീർച്ചയായും സാർ… ഉടനെ എത്താം സാർ,” അയാൾ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ, അങ്ങേയറ്റം വിനയത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ട് അർജുനും മീരയും അമ്പരന്നുപോയി.
സെബാസ്റ്റ്യന്റെ ഈ പെട്ടെന്നുള്ള മാറ്റം അവർക്ക് ഒട്ടും മനസ്സിലായില്ല. എന്നാൽ ലിൻഡയുടെയും റിയയുടെയും മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവം പടർന്നു. റിയ തന്റെ പാവാട താഴ്ത്തി നേരെയിരുന്നു. ഫോൺ വെച്ചതിനുശേഷം സെബാസ്റ്റ്യൻ വലിയൊരു നിരാശയോടെ അവരെ നോക്കി.
“നമുക്ക് വേഗം ഇറങ്ങണം. ഒരു അത്യാവശ്യ കാര്യമുണ്ട്,” സെബാസ്റ്റ്യന്റെ സ്വരത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ധൃതി ഉണ്ടായിരുന്നു.
അർജുനും മീരയും പരസ്പരം നോക്കി. അത്രയും നേരം കണ്ട ആവേശമെല്ലാം ആ ഒരൊറ്റ ഫോൺ കോളിൽ കെട്ടടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ, റിയയെ തന്റെ പണം കൊണ്ട് വിലയ്ക്കെടുത്ത ആ നഗരത്തിലെ വലിയൊരു കോടീശ്വരനായിരുന്നു ഫോണിന്റെ അപ്പുറത്ത്. അയാളുടെ ആജ്ഞകൾ അനുസരിക്കുക എന്നത് സെബാസ്റ്റ്യന്റെ നിലനിൽപ്പിന്റെ കൂടി ഭാഗമായിരുന്നു. തന്റെ മകളെ മറ്റൊരാൾക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കുമ്പോഴും ആ കോടീശ്വരന്റെ മുന്നിൽ സെബാസ്റ്റ്യൻ ഒരു വെറും വേലക്കാരനെപ്പോലെ ഭവ്യത കാണിക്കേണ്ടി വരുന്നത് ആ പണത്തിന്റെ കരുത്തുകൊണ്ടായിരുന്നു.
