റിസപ്ഷനിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന സഞ്ചാരികളെല്ലാം നടത്തം നിർത്തി അത്ഭുതത്തോടെയും ആവേശത്തോടെയും ആ കാഴ്ച നോക്കുന്നുണ്ട്. ചിലർ അവളുടെ ആ നഗ്നമായ കാലുകളിലേക്കും ഉറക്കത്തിൽ അല്പം നീങ്ങിയ ടോപ്പിനിടയിലൂടെ കാണുന്ന ഇടുപ്പിലേക്കും കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു.
അർജുൻ വേഗം അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. “മീരാ… മീരാ… എഴുന്നേൽക്കൂ,” അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി വിളിച്ചു.
മീര പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ഉറക്കച്ചടവോടെ അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. റിസപ്ഷനിലെ ആൾക്കൂട്ടത്തെയും തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന കണ്ണുകളെയും കണ്ടപ്പോൾ അവൾ പകച്ച് പോയി.
“എന്തുപറ്റി മീരാ? നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ഇത്ര നേരത്തെ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്?” അർജുൻ ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു.
മീര ആകെ വിയർത്തു വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ ടോപ്പ് ഒന്നുകൂടി വലിച്ചു താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ചേട്ടാ… ഞാൻ ഉറക്കം ഉണർന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ അടുത്ത് ചേട്ടനെ കണ്ടില്ല. പേടി തോന്നി വേഗം ഈ ടോപ്പും എടുത്തിട്ട് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയതാണ്. പക്ഷേ വാതിൽ പുറകിൽ നിന്ന് ലോക്കായിപ്പോയി. എനിക്ക് പിന്നെ അത് തുറക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ചേട്ടൻ താഴെ റിസപ്ഷനിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വന്നതാണ്. പക്ഷേ ചേട്ടൻ അവിടെ ഗൗരവത്തിൽ ആരോടോ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ശല്യപ്പെടുത്തണ്ട എന്ന് കരുതി ഇവിടെ വന്നിരുന്നതാ… എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി.” അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അർജുന് സങ്കടവും ഒപ്പം ഒരു ചിരിയും വന്നു. “എന്നാലും ഇത് സ്വൽപ്പം കടന്ന് പോയി മീരേ. ജെട്ടി പോലും ഇടാതെ ഇങ്ങനെ പബ്ലിക് ആയി കിടന്ന് ഉറങ്ങിയല്ലോ നീ. അർജുൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ ശാസിച്ചു.”
