അപ്പോഴേക്കും എന്റെ കടിഞ്ഞാൺ പൊട്ടി ഞാനും സഹകരിക്കാൻ തുടങ്ങി…
രാഹുലിന്റെ യുവത്വവും വന്യതയും എന്റെ മേൽ ഇരച്ചുകയറുകയായിരുന്നു. ആ മുറിയിൽ ആകെ കേട്ടത് എന്റെ പാദസരങ്ങളുടെ ദയനീയമായ കിലുക്കം മാത്രമായിരുന്നു.
“എങ്ങനെയുണ്ട് നന്ദിതാ… ചെയർപേഴ്സൺ സീറ്റിലിരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ സുഖമല്ലേ ഈ പാദങ്ങളിൽ കിടക്കാൻ?” രാഹുൽ എന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചപ്പോൾ, നാണക്കേടിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ഞാൻ ഉരുകിപ്പോയെങ്കിലും ഞാൻ സുഖത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലായിരുന്നു…
ആ നിമിഷങ്ങളിൽ, എന്റെ ഉള്ളിലെ ‘നന്ദൻ’ എന്ന ആൺകുട്ടി നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് എന്നെന്നേക്കുമായി വിടവാങ്ങി. അഭിമാനവും പൗരുഷവുമുള്ള ആ വിദ്യാർത്ഥി നേതാവ് മരിച്ചു. പകരം അവിടെ ജനിച്ചത് വെറുമൊരു ഉടമസ്ഥാവകാശമുള്ള വസ്തു—നന്ദിത മാത്രം.
അവരുടെ കൊഴുപ്പീയ പാലിനോട് എന്നിക്കു കൊതിയായി തുടങ്ങി എന്റെ ദേഹം മുഴുവൻ അവരുടെ പാലിനാൽ കുളിക്കപ്പെട്ടു…
ആ മുപ്പത് മിനിറ്റ് നീണ്ട യുദ്ധം അവസാനിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ആ തറയിൽ ഒരു വിറക് കഷ്ണം പോലെ തളർന്നു കിടന്നു. എന്റെ ശരീരം എന്റേതല്ലാതായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
തലയിലെ വിഗ്ഗ് എവിടെയോ തെറിച്ചു വീണു. എന്റെ ചോരച്ചുവപ്പുള്ള ആ നെറ്റ് സാരിയുടെ കീറത്തുണികൾ എന്റെ നഗ്നതയെ മറയ്ക്കാൻ പോലുമാകാതെ ചുറ്റും ചിതറിക്കിടക്കുന്നു.
എന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് ഉമിനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി തറയിലെ പൊടിയുമായി കലർന്നു.
മങ്ങിയ കാഴ്ചയിലൂടെ ഞാൻ കണ്ടു—പ്രൊഫസർ വർമ്മ വളരെ ശാന്തനായി, യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഓരോന്നായി ഇടുന്നു. ഒരു വലിയ പരീക്ഷണം വിജയിച്ച ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ ഭാവമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്.
gayatri story