നന്ദിത 5 [Kothiyan] 67

ഞാൻ മുട്ടുകുത്തി ഇഴഞ്ഞു ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് കാപ്പി നൽകി. എന്റെ പൊക്കിളിലെ ആ കമ്മൽ കുനിയുമ്പോൾ തിളങ്ങുന്നത് അദ്ദേഹം പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.

​”നന്നായിട്ടുണ്ട്… നന്ദൻ എന്ന പഠിപ്പി മരിച്ചു, പകരം ഒരു നല്ല വീട്ടുജോലിക്കാരി ജനിച്ചിരിക്കുന്നു,” അദ്ദേഹം തന്റെ ബൂട്ട് എന്റെ താടിയിൽ വെച്ച് അമർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അതെ സമയം

​

രാഹുൽ ജിമ്മിൽ നിന്ന് വിയർത്തു കുളിച്ചാണ് വന്നത്. അവൻ സോഫയിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് എന്നെ അടുത്തു വിളിച്ചു.

“എടി പൂറി മോളെ… എന്റെ കാലുകൾ ഒന്ന് തടവിത്തായോ. നിനക്ക് ഇലക്ഷൻ ജയിക്കാനല്ലേ ഇഷ്ടം? ഇപ്പോൾ എന്റെ കാല്ക്കൽ ജയിച്ചു കാണിക്കൂ.”

​അവൻ എന്റെ വിഗ്ഗിൽ പിടിച്ച് എന്നെ താഴേക്ക് ഇരുത്തി. അവന്റെ വിയർപ്പിന്റെ മണം എന്റെ മൂക്കിലേക്ക് തുളച്ചു കയറി.

എന്റെ വായീന്ന് ഉമിനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നത് കണ്ട് അവൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. പണ്ട് ഞാൻ അവനെ തല്ലിയ ആ കൈകൾ ഇപ്പോൾ അവന്റെ കാലുകൾ ഉഴിഞ്ഞു കൊടുക്കുകയാണ്.

​ഹാളിലെ ഒരു മൂലയിൽ വെച്ചിരുന്ന ക്യാമറയിലൂടെ ഗായത്രി ഇതെല്ലാം ലൈവ് ആയി കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“വർമ്മ… അമ്മ വർമ സർ നെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു അവൾക്ക് കൂടുതൽ പണികൾ നൽകൂ. അവളുടെ ആ പഴയ അഹങ്കാരം വിയർപ്പായി ഒലിച്ചു പോകട്ടെ,” സ്പീക്കറിലൂടെ അമ്മയുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

​രാഹുൽ തന്റെ മൊബൈലിൽ എന്റെ ഈ രൂപം വീഡിയോ എടുത്തു. “ഇത് നിന്റെ പഴയ ഫ്രണ്ട്‌സിന് അയച്ചു കൊടുക്കട്ടെടി?” അവൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ആത്മാവ് ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. പക്ഷേ, എനിക്ക് മറുപടി പറയാൻ അധികാരമില്ല. ഞാൻ വെറുമൊരു അടിമയാണ്.