രാഹുൽ ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ എന്റെ ഇടുപ്പിലെ ആ പുതിയ മുദ്രയിൽ (Tattoo) തന്റെ വിരലോടിച്ചു.
”ഇനി നീ കോളേജിൽ വരുന്നത് ഈ കോലത്തിലായിരിക്കണം നന്ദിതാ… നിന്റെ ഈ തകർച്ച എല്ലാവരും കാണണം,” രാഹുലിന്റെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ തലച്ചോറിൽ ആഞ്ഞുതറച്ചു.
ഞാൻ അവിടെത്തന്നെ കിടന്നു.
എഴുന്നേൽക്കാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. കാരണം, ഇപ്പോൾ ഈ മാർബിൾ തറയാണ് എന്റെ സ്ഥാനം എന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞാൻ നന്ദിതയാണ്… വർമ്മയുടെയും രാഹുലിന്റെയും കാൽക്കീഴിലെ വെറുമൊരു കളിപ്പാവ
ഞാൻ ആ തറയിൽ തന്നെ തളർന്നു കിടന്നുറങ്ങി….
കോളേജിലെ ആ ബഹളങ്ങളോ കൂട്ടുകാരോ ഇനി എന്റെ ജീവിതത്തിലില്ല. ഞാൻ ഇപ്പോൾ പ്രൊഫസർ വർമ്മയുടെ വലിയ വീട്ടിലെ ഒരു തടവുകാരിയാണ്. അല്ല, വർമ്മ സാർ പറഞ്ഞതുപോലെ… ഒരു ‘വസ്തു’. എന്റെ ഒരു മാസത്തെ തീവ്ര പരിശീലനം ഇന്ന് രാവിലെ മുതൽ ആരംഭിച്ചു.
രാവിലെ അഞ്ചു മണിക്ക് തന്നെ മിസ്ട്രസ്സ് സുജ എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തി. എന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന ഉടലിൽ നിന്ന് ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ അവർ നീക്കം ചെയ്തു. പകരം എനിക്ക് നൽകിയത് ഒരു ജോലിക്കാരിയുടെ വേഷമാണ്—ഒരു ഇറുകിയ സ്ലീവ്ലെസ് ബ്ലൗസും മിനി പാവാടയും.
”ഇനി മുതൽ നീ ഈ വീട് വൃത്തിയാക്കണം നന്ദിതാ… നിന്റെ ഈ കൈകൾ കൊണ്ട് വർമ്മ സാറിന്റെയും രാഹുലിന്റെയും ഓരോ ആവശ്യങ്ങളും കണ്ടറിഞ്ഞു ചെയ്യണം,” സുജ കൽപ്പിച്ചു.
വർമ്മ സാർ തന്റെ ചാരുകസേരയിൽ ഇരുന്ന് പത്രം വായിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു കൈലി മുണ്ടാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേഷം.
gayatri story