അവളുടെ മനസ്സ് മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ ആ പഴയ വരാന്തയിലേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി. അവിടെ എവിടെയോ ഈ യുവാവ് തന്നെ നോക്കി നിന്നിരുന്നു എന്ന അറിവ് അവളിൽ ഒരു വലിയ വശ്യതയുണ്ടാക്കി…
റൂബൻ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ കഴുത്തിന് താഴെ, ആ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിനിടയിലൂടെ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി. സിനി അറിയാതെ അവന്റെ തോളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവളുടെ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു…
” റൂബൻ… മ്മ്… വേണ്ട… ”
പക്ഷേ റൂബൻ നിർത്തിയില്ല. അവൻ അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ കഴുത്തിന് ചുറ്റും പിടിച്ചു വെച്ചു…
” നിങ്ങൾ നുണ പറയുകയാണ് സിനീ. നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമല്ലേ… വർഷങ്ങളായി ആ സ്വർണ്ണക്കൂടിനുള്ളിൽ ശ്വാസം മുട്ടി കിടന്ന ഈ ജീവൻ… അതൊന്ന് പറന്നുയരാൻ കൊതിക്കുകയാണ്… ”
അവൻ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് പതുക്കെ മുഖം അടുപ്പിച്ചു. ഇത്തവണ സിനി തടഞ്ഞില്ല…
വർഷങ്ങളായി ഫിലിപ്പിൽ നിന്ന് ലഭിക്കാത്ത ആ ഒരു ആവേശം, ഒരു കാട്ടുതീ പോലെ അവളിൽ പടർന്നു…
പെട്ടെന്ന് ദൂരെ ഒരു കാറിന്റെ വെളിച്ചം കണ്ടതും സിനി പെട്ടെന്ന് അവനെ തള്ളി മാറ്റി. അവൾ വേഗത്തിൽ തന്റെ മുടി ഒതുക്കി ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൺസ് ശരിയാക്കി…
” റൂബൻ… മതി! നമുക്ക് പോകാം. പ്ലീസ്… ” അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു…
റൂബൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൻ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. ” പേടിക്കണ്ട സിനീ… നമ്മൾ പിടിക്കപ്പെടില്ല. ഞാൻ ഉള്ളിടത്തോളം കാലം നിങ്ങളെ ആരും ഒന്നും ചെയ്യില്ല… ”
അവൻ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. തിരികെ വില്ലയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ കാറിനുള്ളിൽ ഒരു നിഗൂഢമായ നിശബ്ദതയായിരുന്നു. സിനി ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ തിളങ്ങുന്ന ദുബായ് നഗരത്തിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. താൻ ഇപ്പോൾ ചെയ്തത് ഒരു വലിയ തെറ്റാണെന്ന് അവൾക്കറിയാം. പക്ഷേ ആ തെറ്റിൽ നിന്ന് പിന്തിരിയാൻ അവൾക്ക് തോന്നുന്നില്ല…
വ്യോമക്കശൻ
to
കബനീനാനാഥ
കഥാന്തരീക്ഷത്തിലേക്കു പെട്ടെന്ന് കൂട്ടികൊണ്ട് പോകാൻ കഥാകാരന് കഴിയുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇടയ്ക്കു നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഖേദം തോന്നും.
Dear കബനി…തിരക്കുകൾ ഉണ്ടാകും എന്നു അറിയാം.. പറ്റുന്ന സമയങ്ങളിൽ ഇതുപോലെ എഴുതൂ..താങ്കളോടും താങ്കളുടെ എഴുത്തിനോടുമുള്ള ഇഷ്ടവും,ആരാധനയും കൂടുതൽ ആണു…❤️🥰