” സിനി മാഡം ഇന്ന് വല്ലാതെ ഗ്ലോ ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ,” ഡോക്ടർ സുനിത മറ്റൊരു ജൂനിയറോട് പതുക്കെ പറയുന്നത് സിനി കേട്ടു…
സിനി തന്റെ മുടി ഒന്ന് ഒതുക്കി വെച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നു. റൂബൻ അവളുടെ പിന്നാലെയുണ്ട്. അവന്റെ ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ ആ പുഞ്ചിരി അവൾക്ക് ഒരു പുതിയ ഊർജ്ജം നൽകുകയായിരുന്നു…
മൂക്കുത്തിയിട്ടതിന് ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ സിനിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വല്ലാത്തൊരു ഉണർവിന്റെ കാലമായിരുന്നു…
കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം നാൽപ്പത്തിയാറാം വയസ്സിലും താൻ സുന്ദരിയാണെന്ന തോന്നൽ അവളിൽ ആത്മവിശ്വാസം നിറച്ചു. ഹോസ്പിറ്റലിലെ സ്റ്റാഫുകൾക്കിടയിലും സിനിയുടെ ഈ പുതിയ ‘ലുക്ക്’ വലിയ സംസാരവിഷയമായി…
ഒരു ചൊവ്വാഴ്ച വൈകുന്നേരം, ഹോസ്പിറ്റലിലെ തിരക്കുകൾ കഴിഞ്ഞ് സിനി തന്റെ ക്യാബിനിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് ആകാശം ചുവന്നു തുടുത്തിരിക്കുന്നു. റൂബൻ ഒരു കാപ്പി കപ്പുമായി അകത്തേക്ക് വന്നു…
” മാം… ഇന്ന് വല്ലാത്തൊരു തെളിച്ചമുണ്ടല്ലോ മുഖത്ത്. ആ മൂക്കുത്തി ശരിക്കും മാമിന്റെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്… ” റൂബൻ മേശയ്ക്കരികിൽ ചാരി നിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
സിനി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ” നീ ഇത് എത്ര വട്ടം പറഞ്ഞു റൂബൻ… മതി… ”
” മതിയാവില്ല സിനീ… നിങ്ങളെ നോക്കി ഇരിക്കാൻ എനിക്ക് ഒരിക്കലും മതിയാവില്ല… ” അവൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി… ഇന്ന് വൈകുന്നേരം നമുക്ക് ഒന്ന് പുറത്തു പോയാലോ…? “
” എവിടെ പോകാനാണ് റൂബൻ…? ”
” നമുക്ക് ഒരിടം വരെ പോകാം. ആഡംബരങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാത്ത, എന്നാൽ വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം തരുന്ന ഒരിടം… “
വ്യോമക്കശൻ
to
കബനീനാനാഥ
കഥാന്തരീക്ഷത്തിലേക്കു പെട്ടെന്ന് കൂട്ടികൊണ്ട് പോകാൻ കഥാകാരന് കഴിയുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇടയ്ക്കു നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഖേദം തോന്നും.
Dear കബനി…തിരക്കുകൾ ഉണ്ടാകും എന്നു അറിയാം.. പറ്റുന്ന സമയങ്ങളിൽ ഇതുപോലെ എഴുതൂ..താങ്കളോടും താങ്കളുടെ എഴുത്തിനോടുമുള്ള ഇഷ്ടവും,ആരാധനയും കൂടുതൽ ആണു…❤️🥰