” സൂപ്പർബ് മമ്മി…! ഇതൊക്കെ ഇപ്പൊ ചെയ്തില്ലേൽ പിന്നെ എപ്പോളാ… ” ഫെലിക്സ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഫിലിപ്പ് ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ” നിനക്ക് വേണമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കുത്തിക്കോ സിനി… ഐ ഡോണ്ട് ഹാവ് എനി ഇഷ്യൂ…! ”
“ താങ്ക്യൂ ഫിലിപ്പ്… ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് നാളെത്തന്നെ ചെയ്യാം… ” സിനി ഒരു ആശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. തന്റെ കള്ളം വളരെ സ്വാഭാവികമായി എല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചതിൽ അവൾക്ക് ഒരു ചെറിയ സന്തോഷവും അതേ സമയം ഒരു കുറ്റബോധവും തോന്നി…
അടുത്ത ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിലെ മൈനർ ഒടിയിൽ സിനി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. റൂബൻ തന്നെയായിരുന്നു അത് ചെയ്യാൻ മുന്നിൽ നിന്നത്.
” വേണോ റൂബൻ..? ” സിനി അല്പം പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു.
” ഡെഫനിറ്റിലി ഡീയർ… ” റൂബൻ പതുക്കെ അവളുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു. അവൻ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ ആ ചെറിയ ദ്വാരമുണ്ടാക്കി ഡയമണ്ട് മൂക്കുത്തി അണിയിച്ചു…
കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ സിനി അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. ആ ചെറിയ കല്ല് അവളുടെ മുഖത്തിന് ഒരു പുതിയ തെളിച്ചം നൽകിയിരിക്കുന്നു…
വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ആ പഴയ കോട്ടയംകാരി പെൺകുട്ടി കണ്ണാടിയിൽ നിന്ന് അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി…
” സൂപ്പർബ്..! ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ… യു ലുക്ക് സോ ബ്യൂട്ടിഫുൾ… ” റൂബൻ അവളുടെ തോളിൽ പതുക്കെ കൈ വെച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു വലിയ നന്ദിയും സ്നേഹവും ഉണ്ടായിരുന്നു…
അന്ന് വൈകുന്നേരം ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ നേഴ്സുമാരും ഡോക്ടർമാരും സിനിയെ കൗതുകത്തോടെ നോക്കി…
വ്യോമക്കശൻ
to
കബനീനാനാഥ
കഥാന്തരീക്ഷത്തിലേക്കു പെട്ടെന്ന് കൂട്ടികൊണ്ട് പോകാൻ കഥാകാരന് കഴിയുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇടയ്ക്കു നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഖേദം തോന്നും.
Dear കബനി…തിരക്കുകൾ ഉണ്ടാകും എന്നു അറിയാം.. പറ്റുന്ന സമയങ്ങളിൽ ഇതുപോലെ എഴുതൂ..താങ്കളോടും താങ്കളുടെ എഴുത്തിനോടുമുള്ള ഇഷ്ടവും,ആരാധനയും കൂടുതൽ ആണു…❤️🥰