രാത്രി എട്ടു മണിയോടെ റൂബന്റെ കാറിൽ അവർ ദുബായ് ക്രീക്കിന്റെ വശത്തുള്ള പഴയ നഗരഭാഗത്തേക്ക് (Old Dubai) എത്തി. അവിടെ തിരക്കേറിയ തെരുവുകൾക്കിടയിൽ ഒരു ചെറിയ തട്ടുകട പോലെയുള്ള കടയ്ക്ക് മുന്നിൽ അവർ ഇരുന്നു. സിനി തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായാണ് ദുബായിലെ ഇത്തരമൊരു സാധാരണ സ്ഥലത്ത് വരുന്നത്…
” ഇവിടെയാണോ നീ എന്നെ കൊണ്ടുവന്നത്…? ” സിനി ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു…
” അതെ സിനീ… എപ്പോഴും ഫൈവ് സ്റ്റാർ ഹോട്ടലുകളിലും പാർട്ടികളിലും പോകുന്ന നിങ്ങൾക്ക് ഈ ഒരു ‘റോ’ ഫീൽ ഇഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഇവിടെ ആരും നമ്മളെ ശ്രദ്ധിക്കില്ല. ഇവിടെ നമ്മൾ വെറും സാധാരണ മനുഷ്യരാണ്… ”
അവർ അവിടെയിരുന്ന് കടുപ്പമുള്ള സുലൈമാനിയും പൊരിച്ച ഭക്ഷണങ്ങളും കഴിച്ചു…
ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും ആരും തങ്ങളെ ഡോക്ടർമാരായി കാണുന്നില്ലെന്നത് സിനിക്ക് വലിയൊരു സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകി. റൂബൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ വിരലുകൾ കോർത്തു…
അവൾ ആ സുലൈമാനിയുടെ ചൂടിൽ തന്റെ മനസ്സിനെ അലിയിച്ചു കളഞ്ഞു.
തിരികെ വില്ലയിലെത്തിയപ്പോൾ വീട് നിശബ്ദമായിരുന്നു. ഫെലിക്സ് തന്റെ മുറിയിൽ ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഫിയയും വിളക്കണച്ചിരിക്കുന്നു. സിനി തന്റെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു. റൂബൻ അയച്ച മെസ്സേജ് ഫോണിൽ തെളിഞ്ഞു.
” ഇന്ന് ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളെ നോക്കി ഇരുന്ന ആ നിമിഷം… അത് മതി എനിക്ക് ഈ ജന്മം മുഴുവൻ ജീവിക്കാൻ. ഗുഡ് നൈറ്റ് മൈ ഡിയർ സിനിക്കുട്ടാ… ”
സിനി ആ മെസ്സേജ് വായിച്ച് ബെഡിലേക്ക് കിടന്നു.
വ്യോമക്കശൻ
to
കബനീനാനാഥ
കഥാന്തരീക്ഷത്തിലേക്കു പെട്ടെന്ന് കൂട്ടികൊണ്ട് പോകാൻ കഥാകാരന് കഴിയുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇടയ്ക്കു നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഖേദം തോന്നും.
Dear കബനി…തിരക്കുകൾ ഉണ്ടാകും എന്നു അറിയാം.. പറ്റുന്ന സമയങ്ങളിൽ ഇതുപോലെ എഴുതൂ..താങ്കളോടും താങ്കളുടെ എഴുത്തിനോടുമുള്ള ഇഷ്ടവും,ആരാധനയും കൂടുതൽ ആണു…❤️🥰