സിനി ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു. ” റൂബൻ… നീ എന്നെ വല്ലാതെ സ്ട്രെസ് ചെയ്യിക്കാതെ. ഇവിടെ എല്ലാവരും ഉണ്ട്, നീ ഇങ്ങനെ വിളിച്ചാൽ അവരു വെറുതേ ഡൗട്ടടിക്കും… ”
” ഏയ് സിനീ. ആ ബാത്ത്റൂമിലെ ഷവറിന്റെ ശബ്ദം എനിക്ക് കേൾക്കാം. നിങ്ങൾ പേടിക്കുമ്പോൾ ശ്വാസം വിടുന്ന ആ രീതി… അതൊക്കെ എനിക്ക് മനഃപാഠമാണ് മൈ ഡിയർ സിനീക്കുട്ടാ… “
“ നാട്ടിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ നിനക്ക് എന്താ കൊണ്ടു വരണ്ടത്…? ”
” എനിക്ക് കോട്ടയത്തെ ഈ നെയ്യലുവ മാത്രം മതീ… എനിക്ക് നിങ്ങളെയാണ് വേണ്ടതെന്റെ സിനിക്കുട്ടാ… നിങ്ങളെ മാത്രം ” അവന്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ താഴ്ന്നു.
സിനിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു തിരയിളക്കം ഉണ്ടായി. ” റൂബൻ… മതി. ഞാൻ നാളെ വിളിക്കാം… ”
” ശരി സിനീ… എനിക്ക് ഒരു ഉമ്മ തന്നിട്ടു വച്ചോ… ”
സിനി കാൾ കട്ട് ചെയ്തു. അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം. റൂബൻ ഒരു സ്ലോ പോയിസൺ പോലെ അവളുടെ സിരകളിൽ പടർന്നു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു…
അടുത്ത ദിവസം സിനി ഫെലിക്സിനെയും ഫിയയെയും ഹോസ്റ്റലിൽ കൊണ്ടുപോയി ആക്കി…
സിനി തിരികെ വീട്ടിലെത്തി തന്റെ ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്യാനെടുത്തപ്പോളേക്കും സിബി അരികിൽ വന്നു. ” സിനി, നീ എന്നാ ഇത്ര തിരക്കിട്ട് പോകുന്നേ…? ഫിലിപ്പ് വിളിച്ചോ…? ”
” ഇല്ല സിബിച്ചാ… ഹോസ്പിറ്റലിൽ കുറച്ച് കേസുകൾ ഉണ്ട്. അവിടെ എല്ലാം മാനേജ് ചെയ്യുന്നത് ഒരു ജൂനിയർ ഒറ്റയ്ക്കാ… അത് ശരിയാവില്ല… ”
സിബി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ” നല്ലതാ… നിന്നെപ്പോലെ വർക്ക് ഹോളിക്കായ ഒരു ഡോക്ടറെ ആ ജൂനിയറിന് കിട്ടിയത് തന്നെ അവന്റെ ഭാഗ്യം… “
വ്യോമക്കശൻ
to
കബനീനാനാഥ
കഥാന്തരീക്ഷത്തിലേക്കു പെട്ടെന്ന് കൂട്ടികൊണ്ട് പോകാൻ കഥാകാരന് കഴിയുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇടയ്ക്കു നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഖേദം തോന്നും.
Dear കബനി…തിരക്കുകൾ ഉണ്ടാകും എന്നു അറിയാം.. പറ്റുന്ന സമയങ്ങളിൽ ഇതുപോലെ എഴുതൂ..താങ്കളോടും താങ്കളുടെ എഴുത്തിനോടുമുള്ള ഇഷ്ടവും,ആരാധനയും കൂടുതൽ ആണു…❤️🥰