തമ്പുരാട്ടി 6 [രാമന്‍] 1797

“ഞാനതിന് കുറേ ദൂരമൊന്നുമല്ലല്ലോ ..അമ്മച്ചിയെന്നെ മനസ്സിൽ കാണുമ്പോ, ഞാനിവിടെ ഓടി വരൂലേ.ഇനി എനിക്ക് എപ്പോ വേണേലും വരാലോ!…“ നെഞ്ചിൽ അമർന്ന ചുണ്ടുകൾ മെല്ലെ വിടർത്തി ഞാൻ മൂടുന്ന ശബ്ദത്തോടെ പറഞ്ഞു. സൈഡിൽ ആരോ നടന്നു അടുക്കുന്ന ശബ്‌ദം. വാതിൽക്കൽ വരെ വന്നെത്തിയിട്ടുണ്ട്.

“നോക്ക് അപ്പായി ഞങ്ങളെ വേണ്ട. പുതിയെ മോനേ മതിന്ന് പറഞ്ഞു ഇരിക്കണ കണ്ടോ…”അന്നയുടെ കുറുമ്പുള്ള ശബ്‌ദം കേട്ടപ്പോഴേ ആരാണെന്ന് മനസ്സിലായി ഞാൻ അമ്മച്ചിയുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് തല വലിച്ചു. ഇനി ഞാൻ ഭാര്യയെ കേറി പിടിച്ചു എന്ന് സംശയിക്കണ്ടല്ലോ. വാതിൽക്കൽ ഉറങ്ങുന്ന വാവയെ നെഞ്ചിൽ കിടത്തി നോക്കുന്ന ഏട്ടത്തിയുടെ അച്ഛനെ കണ്ടപ്പോ ബഹുമാനം കാണിക്കാൻ ഞാൻ സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ നോക്കി. അയാൾ കൈ പൊക്കി

.“വേണ്ട ഇരിക്ക് ഇരിക്ക്. ..” ആദ്യമായി പറഞ്ഞ വാക്കിൽ അയാളത്രക്ക് മൊരടനല്ല എന്ന് മനസിലായി. ഏട്ടത്തിയിതുവരെ അച്ഛനോട് മിണ്ടിയിട്ടില്ല .അതിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ട് അയാൾ വന്നപ്പോ ഏട്ടത്തി കാണിച്ചു. അമ്മച്ചി എന്നെ വീണ്ടും പഴയപോലെ കെട്ടി പിടിച്ചു.

“എന്റെ മോനേ കണ്ടോ മനുഷ്യാ..”സ്വന്തമായി കിട്ടിയ നിധി പോലെ എന്നെയാകെ മുറുക്കെ പിടിച്ചു ഞെരിച്ചു അമ്മച്ചി അയാളോട് ചോദിച്ചു.

അപ്പോ ഏട്ടത്തിയുടെ അച്ഛന് ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ടപ്പോ എനിക്കു വല്ലാത്ത അത്ഭുതം. ആ ദേഷ്യമുഖത്തു ചിരി വരോ?

“നോക്ക് ഇതും …ആ നെഞ്ചത്തു കിടക്കണ പെണ്ണും വയസ്സിൽ കുറേ വ്യത്യാസമുണ്ടേലും.രണ്ടും ഒരേ പോലെയാ. ആരെടുത്തും പോവും ,ഒരു പ്രയാസോ പരിഭവോ ഇല്ല. എന്ത് ചെയ്താലും ചിരിയാ..ഇനി വാവയെക്കാൾ ചെറുതാണോ ഇവൻ? ”അമ്മച്ചിയെന്നെയും വാവയെയും കാണിച്ചു ബാക്കിയുള്ളവരോട് പറഞ്ഞു ക ക കാ ന്നു ചിരി. വാവയെപ്പോലെ ഞാനും നിഷ്കളങ്കനാന്നു പറഞ്ഞപ്പോ എനിക്കങ്ങു നാണം വന്നുപോയി. അത് കണ്ട അമ്മച്ചി എന്റെ കവിളിൽ പിടിച്ചു വിട്ടിട്ട് വീണ്ടും ചിരിച്ചു. ഏട്ടത്തിയും അന്നയും അച്ഛനും പോലും അമ്മച്ചിയുടെ ചിരിയിൽ കൂടി. എന്നെയങ്ങു ഒറ്റ പെടുത്തി.