തമ്പുരാട്ടി 6 [രാമന്‍] 1798

“ഹ്മ്മ്…”ആയാളൊന്നും മൂളി. പിന്നെയെന്തോ ആലോചിച്ചു.

“എനിക്കവളോട് ദേഷ്യം ഒന്നും ല്ലാ..പ്രശ്നം ഒന്നുല്ലാ. .എന്നാലും എന്തോരും ബുദ്ധിമുട്ട്…അന്നവൾ ഇറങ്ങി പോയപ്പോ മനസ്സിന് ഒരിതുണ്ടായി…അത് പിന്നേം പിന്നേം ഓർമ വരും..ശെരിയാകും..ശെരിയാകും…” ആ വേദനിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ മനസ്സ് എനിക്ക് കാണാവുന്നതേയുള്ളു. ഇത്രേം വല്യ മനുഷ്യൻ എന്റെ മുന്നിൽ സംസാരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് കണ്ടപ്പോ വെഷമവും തോന്നി.

“ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഒരുപാട് കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ആരും കൂട്ടിനില്ലാതെ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..അച്ഛനും അമ്മച്ചിക്കും എല്ലാർക്കും ഉണ്ടായതിനേക്കാൾ ഒരുപാട് പ്രശ്നം ഏട്ടത്തിക്ക് ഇത്ര കാലം ണ്ടായിട്ടുണ്ട് ഇവിടെ വന്നത് മുതലാ ഒന്ന് ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. ഇപ്പോ വേണമെന്നില്ല. ഇനിയെപ്പോഴേലും കണ്ടാ ഒന്ന് ചിരിച്ച മതി. ഒരു വാക്ക് മിണ്ടിയാ മതി ആ പാവത്തിന്റെ വെഷമം എല്ലാം തീരും. “എനിക്ക് പറയാൻ പറയുന്ന പോലെ ഞാൻ പറഞ്ഞു നോക്കി. അയാൾ മെല്ലെ തലയാട്ടി.

”അന്നയുടെ കാര്യമോർത്തു അച്ഛൻ ടെൻഷൻ അടിക്കേണ്ട..അവര് പറയുന്ന പോലെ നമുക്ക് പെട്ടന്ന് തന്നെ നടത്താം.ഞാനും ഏട്ടത്തിയും ഒക്കെയില്ലേ …ബുദ്ധിമുട്ട് ഒന്നും വിചാരിക്കരുത് എന്ത് കാര്യത്തിനു എന്നെ വിളിച്ചാ മതി. ഇല്ലേൽ ഏട്ടത്തിയോട് ഒന്ന് പറഞ്ഞാ മതി.“ പറഞ്ഞതിനെല്ലാം തലയാട്ടി അയാൾ സമ്മതം അറിയിച്ചപ്പോ.വാതിൽക്കൽ ഏട്ടത്തിയും അമ്മച്ചിയും അന്നയും നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഏട്ടത്തിയുടെ കണ്ണിലെ നനവ് കണ്ടപ്പോ അമ്മയും മോളും കൂടെ ഒരു കൂട്ട കരച്ചിൽ കഴിഞ്ഞു വന്നു നിൽക്കാണെന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി.അമ്മച്ചി എന്നെ വിഷമം കാണിച്ചുനോക്കി.