ധ്വനിയിലെ തരുണപ്രഭ
Dhwaniyile Tharunaprabha | Author : Kannan Srank
പുറത്ത് വെയിൽ മരച്ചില്ലകൾക്കിടയിലൂടെ സ്വർണ്ണനൂലുകൾ നെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ധ്വനിയുടെ മുറിക്കുള്ളിൽ നിഴലുകൾ പെയ്യിച്ച ഒരു മങ്ങിയ നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു.
കലണ്ടറിലെ ഈ തീയതി അവൾക്ക് വെറുമൊരു അക്കമല്ല; ഹൃദയത്തിൽ പണ്ടേ മുറിവേറ്റ ഒരോർമ്മയുടെ അടയാളമാണ്. കഴിഞ്ഞ നാല് വർഷങ്ങളായി ഈ ദിവസം അവൾ പുറംലോകത്തിന് അവധി നൽകി തന്റെ ഓർമ്മകളുടെ തടവറയിലാകാറാണ് പതിവ്. കുഞ്ഞമ്മയുടെ ഓർമ്മ ദിവസം.
പുലർച്ചെ അമ്പലമുറ്റത്തെ തുളസിക്കതിരിന്റെ ഗന്ധവും തൊഴുതു മടങ്ങിയപ്പോൾ കിട്ടിയ ആത്മീയമായ ശാന്തതയും ഉണ്ടെങ്കിലും, നെഞ്ചിന്റെ ഒരു കോണിൽ എന്തോ ഒന്ന് വിങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുറിയിലെത്തിയപ്പോൾ താര അവിടെയില്ല.
അവൾ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകണം. താരയുടെ സാമീപ്യം ഒരു തണൽ പോലെ എപ്പോഴുമുണ്ടാകാറുള്ളതാണ്, എന്നാൽ ഇന്ന് ആ തരിശു മുറിയിൽ അവളുടെ അഭാവം ധ്വനിയുടെ ഏകാന്തതയ്ക്ക് ആഴം കൂട്ടി.
ജനാലയ്ക്കൽ ചാരിയിരുന്ന് പുറത്തെ നീലാകാശത്തിന്റെ അനന്തതയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ധ്വനിയുടെ നോട്ടം ശൂന്യമായിരുന്നു. കാറ്റ് അവളോട് എന്തോ മന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെ. മനസ്സ് കാലത്തിന്റെ നൂലുകൾ പിന്നിലേക്ക് ചുരുട്ടി, നാല് വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറം കുഞ്ഞമ്മയുടെ സ്നേഹവാത്സല്യങ്ങൾ പൂത്തുനിന്ന ആ പഴയ ഉമ്മറത്തേക്ക് പാറിപ്പോയി.
കാലം അവളുടെ 18 വയസ്സിൽ പ്രിയപ്പെട്ടവെയെല്ലാം കവർന്നെടുത്ത് ഒരു ശൂന്യതയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. അച്ഛനും അമ്മയും അനിയനും നിഴലുകളായി മാറിയ ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം, അവളുടെ ലോകം ഒരു ചെറിയ മുറിയിലേക്കും അവിടെ വിരിഞ്ഞ ഒരു വലിയ സ്നേഹത്തിലേക്കും ചുരുങ്ങി. അതായിരുന്നു കുഞ്ഞമ്മ— തകർന്നടിഞ്ഞ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് അണയാതെ നിന്ന കെടാവിളക്ക്.
