ഇന്നും ആ വസ്ത്രം കീറുന്ന ശബ്ദം എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. കുഞ്ഞമ്മ പോയതോടെ ആ ഭയം എന്നെ വീണ്ടും വിഴുങ്ങുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. പക്ഷേ നീ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ…” ധ്വനിയുടെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു.
താര അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “ആ ഓർമ്മകളെ നീ നിന്റെ കരുത്താക്കണം ധ്വനീ. നിന്റെ ഈ അഴകും നിന്റെ ഈ ഉടലും നിന്റെ ആത്മവിശ്വാസമാകണമെന്ന് കുഞ്ഞമ്മ പറഞ്ഞത് എത്ര ശരിയാണ്! ഒരു വേട്ടക്കാരനും നിന്റെ ആത്മാവിനെ തൊടാൻ കഴിയില്ല.”
താരയുടെ വിരലുകൾ ധ്വനിയുടെ മുടിയിഴകളിലൂടെ തലോടി. കുഞ്ഞമ്മയുടെ അഭാവത്തിൽ ധ്വനിയുടെ ഈ മനോഹരമായ വളർച്ചയെയും, അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തെയും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നത് ഇപ്പോൾ താരയാണ്. പണ്ട് കുഞ്ഞമ്മ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് ധ്വനിയുടെ ഉടൽഭംഗിയെ പുകഴ്ത്തിയിരുന്നതുപോലെ, ഇന്ന് താരയും അവളെ ഒരു സുന്ദരമായ കവിതയായി കാണുന്നു.
രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, കുഞ്ഞമ്മയുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് മുന്നിൽ പ്രാർത്ഥനയോടെ നിൽക്കുമ്പോൾ ധ്വനിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു—തന്റെ സൗന്ദര്യം ഒരു ശാപമല്ല, മറിച്ച് അത് തന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. താരയെന്ന സുഹൃത്തിന്റെ കരുതലിൽ, കുഞ്ഞമ്മ ബാക്കിവെച്ചുപോയ ആ സ്നേഹം ധ്വനിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇന്നും പൂത്തുനിൽക്കുന്നു.
ഓരോ വെള്ളിയാഴ്ചയും ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ ധ്വനിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക ആവേശമാണ്. താരയുടെ കൈപിടിച്ച് ആ പച്ചപ്പിലേക്കുള്ള യാത്ര തുടങ്ങുകയായി. രണ്ടു ദിവസത്തെ ആ ഗ്രാമവാസം കഴിഞ്ഞു മടങ്ങുമ്പോൾ അവൾ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനായി മാറിയിട്ടുണ്ടാകും.
