അന്ന് വൈകുന്നേരം, ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ അവർ മൂവരും ഒന്നിച്ചിരുന്നു. തരുൺ തന്റെ കോളേജ് വിശേഷങ്ങൾ ഓരോന്നായി പങ്കുവെച്ചു. അവന്റെ തമാശകൾ കേട്ട് ധ്വനി മനസ്സുതുറന്ന് ചിരിച്ചു. കുറെ കാലത്തിന് ശേഷമാണ് അവൾ ഇത്രത്തോളം ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നത്.
ധ്വനിയുടെ ആ ചിരിയും പ്രസരിപ്പും കണ്ടപ്പോൾ താരയ്ക്കും സമാധാനമായി. തന്റെ കുടുംബം ധ്വനിയെ എത്രത്തോളം സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
ഇനി തരുണും ധ്വനിയും തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം കുറച്ചുകൂടി ആഴത്തിലാകുന്ന ഒരു സന്ദർഭം നമുക്ക് നോക്കാം:
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, ധ്വനി പൂമുഖത്ത് ഒരു പുസ്തകവുമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് തരുൺ അങ്ങോട്ട് വന്നത്.
”ചേച്ചി ഇത്ര ഗൗരവമുള്ള പുസ്തകങ്ങളൊക്കെ വായിക്കുമോ?” അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
”വായിക്കും… വായന എനിക്ക് പണ്ടേ ഇഷ്ടമാ,” ധ്വനി പുസ്തകം മടക്കി വെച്ചു. “തരുണിന് വായനയൊന്നുമില്ലേ?”
”എനിക്ക് ഈ വായനയൊന്നും അത്ര പറ്റിയ പണിയല്ല ചേച്ചി. എനിക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കാനും കറങ്ങി നടക്കാനുമാണ് ഇഷ്ടം. ചേച്ചിക്ക് ഈ ഗ്രാമം മൊത്തത്തിൽ ഒന്ന് കാണണോ? എന്റെ ബൈക്കിന്റെ പിന്നിൽ ഇരുന്നാൽ മതി, ഞാൻ കൊണ്ടുപോകാം.”
ധ്വനി ഒന്ന് മടിച്ചു. “താരയോട് ചോദിക്കണ്ടേ?”
”ചേച്ചി എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്? ചേച്ചിയല്ലേ ഈ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യം എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞത്. നമുക്ക് ആ പുഴയോരം വരെ ഒന്ന് പോയി വരാം. ചേച്ചി റെഡിയാണോ?” തരുണിന്റെ ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കവും ആത്മവിശ്വാസവും ധ്വനിക്ക് നിരസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
”ശരി, നമുക്ക് പോകാം.” ധ്വനി എഴുന്നേറ്റു.
