തരുണിന്റെ ബൈക്കിന് പിന്നിൽ ഇരുന്ന്, ഗ്രാമത്തിലെ ആ തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് പോകുമ്പോൾ ധ്വനി തന്റെ കൗമാരത്തിലെ മറ്റൊരു വശം തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. ഒരു അനിയനെപ്പോലെയോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു നല്ല സുഹൃത്തിനെപ്പോലെയോ തരുൺ അവളെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നു.
തന്റെ രൂപത്തെക്കുറിച്ചോ വസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചോ ഉള്ള ആകുലതകളില്ലാതെ, പ്രകൃതിയുടെ ഭംഗി ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ആ യാത്ര തുടർന്നു.
പുഴയോരത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ തരുൺ ചോദിച്ചു, “ചേച്ചി… ചേച്ചി എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നത് കാണാം. ഇത്രയും സുന്ദരിയായ ഒരാൾ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ഗൗരവക്കാരിയാകുന്നത്? ചേച്ചിക്ക് നല്ലോണം ചിരിച്ചുകൂടെ?”
തരുണിന്റെ ആ ചോദ്യം ധ്വനിയുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ സ്പർശിച്ചു. അവൾ അവനെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇനി ഞാൻ നന്നായി ചിരിക്കാം തരുൺ… നീ അത് ചോദിച്ചത് തന്നെ എനിക്ക് വലിയൊരു കാര്യമായി.”
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് മടങ്ങിയെങ്കിലും തരുണിന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ആ വീട്ടുമുറ്റത്തെ മരച്ചുവട്ടിലായിരുന്നു. ധ്വനി അയക്കുന്ന ഓരോ മെസ്സേജും അവൻ ആവർത്തിച്ചു വായിക്കും. അവൾ “ടാ തരുൺ…” എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കുമ്പോൾ ആദ്യമൊക്കെ ഒരു ആങ്ങളയുടെ സന്തോഷമാണ് തോന്നിയതെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ ആ വിളികേൾക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ മിടിപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.
അതൊരു പെട്ടെന്നുണ്ടായ പ്രണയമായിരുന്നില്ല. പകരം, പതുക്കെപ്പതുക്കെ പടരുന്ന ഒരു വള്ളിച്ചെടി പോലെയായിരുന്നു അത്. ധ്വനിയുടെ രൂപത്തേക്കാൾ ഉപരി, അവളുടെ പക്വതയും അവൾ സംസാരിക്കുന്ന രീതിയും അവനെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. തന്നേക്കാൾ നാലഞ്ചു വയസ്സ് പ്രായക്കൂടുതൽ അവൾക്കുണ്ടെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവന്റെ യുക്തി പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, മനസ്സ് അത് കേൾക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
സാഹിത്യം.. one of the goated writer.