“അതിനെന്താ മോളേ, പോകാം. നീ എട്ടുമണിയോടെ റെഡിയായിക്കോളൂ, നമുക്ക് നടന്നുപോകാം,” രാധാമണി സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു.
രാത്രി ഏഴരയായപ്പോഴേക്കും സ്വാതി ഒരുങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഇന്നലെ ധരിച്ച പട്ടുപാവാടയ്ക്ക് പകരം ഇന്ന് അവൾ എടുത്തത് നല്ലൊരു കടും നീല നിറത്തിലുള്ള ചുരിദാറായിരുന്നു. എങ്കിലും അതിന്റെ ടോപ്പ് അവളുടെ ശരീരത്തോട് നന്നായി ഒട്ടിക്കിടക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു. അവളുടെ വിരിഞ്ഞ മാറിലെ വടിവുകളും ആ വലിയ ചന്തികളുടെ ആകൃതിയും ആ വേഷത്തിലും വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി മുടി ദൂരെ ഫ്രീയായി ഇട്ട്, നേരിയ ഒരു പൊട്ടും തൊട്ട് അവൾ ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
രാധാമണി അവിടെ കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുട്ടു വീണ ആ വഴിയിലൂടെ അവർ രണ്ടുപേരും പതിയെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. വഴിയരികിലെ തെരുവ് വിളക്കുകളുടെ നേരിയ വെളിച്ചത്തിൽ രണ്ടുപേരും അമ്പലത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.
നടത്തത്തിനിടയിൽ രാധാമണി പതിവുപോലെ വിട്ടുപോയ കഥകൾ വീണ്ടും തുടങ്ങി. സ്വാതിയുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ അമ്പലത്തിലെത്തിയാൽ ജയചന്ദ്രനെ കാണാൻ പറ്റുമോ എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു.
“നീ എന്താ സ്വാതി ഇന്ന് പെട്ടെന്ന് അമ്പലത്തിൽ പോകണം എന്ന് പറഞ്ഞത്? ഇന്നലെ പോയതല്ലേ ഉള്ളൂ?” രാധാമണി ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
“ഏയ്… വെറുതെ ഒരു ആശ്വാസത്തിന് അമ്മേ. വീട്ടിൽ തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ബുദ്ധിമുട്ട്,” സ്വാതി നോട്ടം മാറ്റി പറഞ്ഞു.
“അതൊക്കെ എനിക്ക് മനസ്സിലാകും മോളേ… നീ ചെറുപ്പമല്ലേ. നിന്റെ ഈ പ്രായത്തിൽ ഇങ്ങനെ തനിച്ചിരിക്കേണ്ടി വരുന്നത് ചെറിയ സങ്കടമല്ല. ജയേട്ടനും ഇന്ന് രാവിലെ എന്നെ വിളിച്ചപ്പോൾ നിന്നെക്കുറിച്ച് തന്നെയാ ചോദിച്ചത്,” രാധാമണി ശബ്ദം താഴ്ത്തി അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ ഒന്നു നുള്ളിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
