“പിന്നെ… വിഷമം ഇല്ലാതിരിക്കുമോ? ഇവിടെ എനിക്ക് ആരെയും അത്ര പരിചയവുമില്ല. അമ്മയും അച്ഛനും നല്ല സ്നേഹമുള്ളവരാ, പക്ഷെ അവരോട് നമുക്ക് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും തുറന്നു പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. സംഗീത് അവിടെ ചെന്നൈയിൽ റൂമിൽ ഒക്കെ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്നാണ് പറയുന്നത്,” സ്വാതി കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ച് തറയിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
“സംഗീതിന്റെ ഒരു കാര്യം… ഇത്രയും സുന്ദരിയായ ഒരു ഭാര്യയെ വീട്ടിൽ നിർത്തിയിട്ടാണല്ലോ അവൻ അവിടെ പോയി കിടക്കുന്നത്,” വിനോദ് ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ആ വാചകത്തിൽ വെറുമൊരു തമാശ മാത്രമായിരുന്നില്ല, ഒരുതരം പുകഴ്ത്തലും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
വിനോദേട്ടൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ സ്വാതിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ നാണം വിരിഞ്ഞു. അവൾ തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി. വിനോദിന്റെ കണ്ണുകൾ തന്റെ മാറിലേക്കാണ് നീളുന്നത് എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്റെ കറുത്ത ടീഷർട്ടിന്റെ അരികുകൾ ഒന്ന് താഴ്ത്തി ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചു. പക്ഷേ, അവളിൽ നിന്നും ഒരു അകൽച്ചയോ ദേഷ്യമോ ഉണ്ടായില്ല. പകരം, ആൺതുണയില്ലാത്ത ആ വലിയ വീട്ടിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ സാമീപ്യവും അവന്റെ ശ്രദ്ധയും അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ സുഖം നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“വിനോദേട്ടൻ വെറുതെ പറയുകയാണ്. ഞാൻ അത്ര സുന്ദരി ഒന്നും അല്ല,” സ്വാതി നോട്ടം മാറ്റി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അല്ല സ്വാതി, ഞാൻ ശരിക്കും പറഞ്ഞതാ. കല്യാണത്തിന്റെ അന്ന് സാരിയിൽ കണ്ടതിനേക്കാൾ ഭംഗിയുണ്ട് നിന്നെ ഈ വേഷത്തിൽ കാണാൻ. കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടും നീ കൂടുതൽ മെലിഞ്ഞിട്ടൊന്നുമില്ല, നല്ല ശരീരപ്രകൃതിയാ നിന്റേത്,” വിനോദ് തന്റെ നോട്ടം ഒട്ടും മാറ്റാതെ, കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞിരുന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
