അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ ഹാളിലെ നിശബ്ദതയിൽ വ്യക്തമായി പതിഞ്ഞു. അവർക്കിടയിലെ സംഭാഷണം വെറുമൊരു കുടുംബകാര്യത്തിൽ നിന്നും മാറി, തികച്ചും വ്യക്തിപരമായ, ഒരു സ്ത്രീയും പുരുഷനും തമ്മിലുള്ള ആകർഷണത്തിന്റെ തലത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു.
വിനോദിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സ്വാതിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു നേരിയ ചുവപ്പ് പടർന്നു. അവൾ വെറുതെ തന്റെ കാൽവിരലുകൾ കൊണ്ട് തറയിൽ വരച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ ഈ പ്രതികരണം വിനോദിന് കൂടുതൽ ധൈര്യം നൽകി.
“എന്താ സ്വാതി ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്? ഞാൻ പറഞ്ഞത് തെറ്റാണോ?” വിനോദ് ശബ്ദം കുറച്ചുകൂടി താഴ്ത്തി, വളരെ ആർദ്രമായി ചോദിച്ചു.
“ഏയ്… തെറ്റാണെന്നല്ല. പക്ഷേ, വിനോദേട്ടൻ എന്നെ ഇങ്ങനെ പുകഴ്ത്തി സംസാരിക്കുമ്പോൾ എനിക്കൊരു വല്ലാത്ത മടി,” സ്വാതി തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി പതിയെ പറഞ്ഞു.
“ഇതിൽ മടിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല. നമ്മൾ ഇപ്പൊ ഒരു കുടുംബത്തിലല്ലേ. പിന്നെ, നല്ലതിനെ നല്ലതെന്ന് പറയുന്നതിൽ എന്താ തെറ്റ്? സംഗീത് ചെന്നൈയിൽ പോയതിൽ പിന്നെ നിന്നെ ആരും പുകഴ്ത്തിയിട്ടില്ലേ?” വിനോദ് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
“ആര് പറയാൻ വിനോദേട്ടാ… ഇവിടെ വീട്ടിൽ അമ്മയും അച്ഛനും പിന്നെ ഞാനും മാത്രം. ഫോണിൽ വിളിക്കുമ്പോൾ സംഗീത് ഓഫീസിലെ കാര്യങ്ങളും അവിടുത്തെ പ്രോജക്റ്റിനെക്കുറിച്ചും ഒക്കെയാണ് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാറ്. ഇടയ്ക്ക് എന്നെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുമെന്നേ ഉള്ളൂ,” സ്വാതി തന്റെ ഉള്ളിലെ ചെറിയൊരു പരിഭവം തുറന്നുപറഞ്ഞു.
“അതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്, അവൻ ഒരു ഭാഗ്യവാനാണ്, പക്ഷേ ആ ഭാഗ്യം എങ്ങനെ ആസ്വദിക്കണമെന്ന് അവനറിയില്ല,” വിനോദ് സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, സ്വാതി ഇരിക്കുന്ന ഒരൊറ്റ സോഫയുടെ കൈവരിയിൽ വന്നിരുന്നു.
