അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ കുറച്ചുകൂടി മുറുക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ട് തുടർന്നു:
”താരയോട് എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും മറച്ചുവെക്കാൻ പറ്റുമോ? നീ അവളുടെ ചോരയാണ്, അതുകൊണ്ട് തന്നെ എനിക്കും. ഈ തോന്നൽ നിനക്ക് തോന്നിയ ഒരു നിമിഷത്തെ ബലഹീനതയാവാം. ഈ സിനിമയും, നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ചിലവഴിച്ച നേരവും നിന്നെ ചിന്തിപ്പിച്ചത് തെറ്റായ വഴിക്കാണ്. പക്ഷേ എനിക്ക് നിന്നെ ആ കണ്ണുകളോടെ കാണാൻ ഒരിക്കലും കഴിയില്ല.”
ധ്വനിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് തരുൺ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയവും അവളുടെ ഉള്ളിലെ സഹോദരസ്നേഹവും തമ്മിലുള്ള ആ വലിയ പോരാട്ടം ആ സന്ധ്യാനേരത്തെ കൂടുതൽ ഭാരമുള്ളതാക്കി.
”നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോകാം തരുൺ… ഈ പറഞ്ഞത് ഇവിടെ തീരട്ടെ. താര ഇതൊന്നും അറിയരുത്. പഴയപോലെ എന്റെ അനിയനായി നീ കൂടെയുണ്ടാവണം. എനിക്കത് വേണം.”
ധ്വനിയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു മതിൽ പോലെ അവർക്കിടയിൽ നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, തരുണിന്റെ ഉള്ളിൽ പടർന്ന തീ അണയ്ക്കാൻ അവയ്ക്ക് സാധിച്ചില്ല.
വീട്ടിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയിൽ ബൈക്കിന് പിന്നിൽ അവൾ ഇരിക്കുമ്പോൾ, നേരത്തെ അനുഭവിച്ച ആ അടുപ്പം ഇപ്പോൾ അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ സ്പർശനവും അവനിൽ പ്രണയമല്ല, ഒരുതരം തടയാനാവാത്ത ആവേശമാണ് നിറച്ചത്.
അന്ന് പിരിഞ്ഞെങ്കിലും തരുൺ അവിടെ അവസാനിപ്പിക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. പിന്നീട് അങ്ങോട്ട് ഫോണിലൂടെയും നേരിട്ടും അവൻ ധ്വനിയെ പിന്തുടർന്നു.
ചേച്ചി പറയുന്നത് പ്രായത്തെക്കുറിച്ചും ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചും മാത്രമാണ്. പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിൽ തോന്നുന്നത് അതൊന്നുമല്ല. എനിക്ക് നിങ്ങളെ പ്രണയിച്ചേ തീരൂ,” അവൻ മെസ്സേജുകളിലൂടെയും കോളുകളിലൂടെയും ആവർത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
സാഹിത്യം.. one of the goated writer.