ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 7🍃[പട്ടം] 40

“മോളെ, വഴിയിൽ എവിടെയെങ്കിലും ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഫോൺ എടുത്ത് പോകണം,” അന്നാമ്മ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. അത് അവൾ നേരത്തെ പറഞ്ഞതായിരുന്നു. എങ്കിലും വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

“ശരി അമ്മച്ചീ…” സാറ ചിരിച്ചു.

പക്ഷേ ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ ഒരു സ്നേഹവും മാന്യതയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ജോസഫ് കാറിന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. ഫിലിപ്പിനെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ശ്രദ്ധയോടെ ഓടിക്കണം. റോഡ് എല്ലാം നനഞ്ഞിരിക്കും. സ്പീഡ് വേണ്ട.”

ഫിലിപ്പ് അതിനു മറുപടി നൽകി.

“ശരി ചേട്ടാ,” മറുപടി ലളിതമായിരുന്നെങ്കിലും, അതിൽ ഒരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ജിനി അപ്പോഴേക്കും കാറിന്റെ പാസഞ്ചർ ഡോർ തുറന്ന് ഇരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു,

“അപ്പച്ചാ…ഞങ്ങൾ ചെറിയ കുട്ടികളല്ലല്ലോ, ഇത്ര ടെൻഷൻ വേണ്ട.”

“അത് തന്നെയാണ് പേടി, നിങ്ങൾ ചെറിയ കുട്ടികളല്ലെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ തൊട്ടുള്ളതാണ് എന്റെ ജിനി മോളേ” ജോസഫ് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അവിടെ ഒരു ചെറിയ ചിരി പടർന്നു.

ഫിലിപ്പ് ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, അവന്റെ കൈ സ്റ്റിയറിംഗിൽ ഒന്ന് സന്തോഷത്തോടെ പിടിച്ചു.

എഞ്ചിൻ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ തന്നെ ഒരു ശക്തി അവന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പടർന്നുപോയി.

ജിനി അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

“ഓഹ്..ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല ഫീലിംഗ് ഇതാണല്ലേ…നീ കാർ ഓടിക്കുന്നതല്ല…കാർ നിന്നെ ഓടിക്കുന്നത് പോലെയുണ്ട്.”

ഫിലിപ്പ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“ഇത് ഓടിക്കാൻ കിട്ടിയാൽ ആരും കുറച്ചു ആസ്വദിച്ചു പോവും. ആദ്യം സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇട്.”