ലക്ഷമിയാന്റിയുടെ ലോകം [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്] 745

 

കാറ്റ് ശക്തമായി മുഖത്തേക്ക് അടിക്കുന്നു.

ആ തണുപ്പിലും ആ സ്ഥലത്തിന് ഒരു വിചിത്രമായ സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

ഒരു നിമിഷം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

വിദ്യ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്ന് cliff ന്റെ അരികിൽ നിന്നു.

 

അവളുടെ മുടി കാറ്റിൽ പറക്കുന്നു.

കണ്ണുകളിൽ മുഴുവൻ ആ കാഴ്ചയുടെ reflection.

 

“ദൈവമേ…”

അവൾ അറിയാതെ പറഞ്ഞു.

“ഇത്ര മനോഹരമായ സ്ഥലം ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ കണ്ടിട്ടില്ല.”

 

ഹൃതിക്ക് അവളെ നോക്കുകയായിരുന്നു.

 

ആ കാഴ്ചയെക്കാൾ…

ആ നിമിഷം അത് ആദ്യമായി കാണുന്ന വിദ്യയുടെ മുഖം ആയിരുന്നു കൂടുതൽ മനോഹരം.

 

“Happy ആണോ?”

അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

 

വിദ്യ കുറച്ച് seconds മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

 

പിന്നീട് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

 

“ഒരുപാട്…”

 

കാറ്റിൽ അവളുടെ ശബ്ദം almost അലിഞ്ഞുപോയി.

 

“Honestly…”

അവൾ താഴേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ഇങ്ങനെ ഒരു സ്ഥലത്ത് ഞാൻ ഒരിക്കൽ വരുമെന്ന് പോലും കരുതിയിട്ടില്ല.”

 

“Why?”

 

വിദ്യ ചെറിയൊരു നിശ്വാസം വിട്ടു.

 

“ജീവിതം മുഴുവൻ… എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ plans ആയിരുന്നു.”

അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ എന്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ തന്നെ മറന്നുപോയിരുന്നു.”

 

ഹൃതിക്ക് നിശബ്ദമായി കേട്ടുനിന്നു.

 

“ഇപ്പോൾ…”

വിദ്യ വീണ്ടും ആ മലകളിലേക്ക് നോക്കി.

“എനിക്ക് വീണ്ടും ജീവിക്കുന്ന പോലെ തോന്നുന്നു.”

 

ആ sentence കേട്ട നിമിഷം ഹൃതിക്കിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി പതുക്കെ മങ്ങി.

 

കാരണം…