അകലെയൊക്കെ unseen birds ന്റെ വിളികൾ echo ആയി കേൾക്കാം.
ചിലയിടങ്ങളിൽ മരക്കൊമ്പുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ നേരെ മുഖത്തേക്ക് വീഴും.
വിദ്യ ഓരോ കാഴ്ചയും almost കുട്ടികളെ പോലെ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.
“ദൈവമേ…”
അവൾ ചുറ്റും നോക്കി പറഞ്ഞു.
“ഇത്ര beautiful ആയ സ്ഥലം ആളുകൾ എങ്ങനെ വിട്ട് പോകുന്നു…”
ഹൃതിക്ക് അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“Because അവർക്ക് phone signal വേണം.”
വിദ്യ ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അവൾ വീണ്ടും കാടിലേക്ക് നോക്കി നിശബ്ദയായി.
ആ കാട്ടിന് ഒരു പ്രത്യേക ജീവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഓരോ ഇലയും…
ഓരോ ശബ്ദവും…
ഓരോ കാറ്റും…
മനസ്സിലെ ശബ്ദങ്ങളെ പോലും പതുക്കെ ശാന്തമാക്കുന്ന പോലെ.
ഒരു ചെറിയ stream കടക്കുമ്പോൾ guide കൈ നീട്ടി സഹായിക്കാൻ നോക്കി.
പക്ഷേ അതിന് മുമ്പ് തന്നെ ഹൃതിക്ക് വിദ്യയുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“Careful…”
ആ സ്പർശം വെറും ഒരു second മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
പക്ഷേ വിദ്യയുടെ ഹൃദയം അറിയാതെ വേഗത്തിൽ ഇടിച്ചു.
അവൾ ഒന്നും പറയാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
എന്നാൽ ഉള്ളിൽ…
ആ ചെറിയ touch പോലും എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ feel ചെയ്യുന്നത് എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ലായിരുന്നു.
കുറച്ച് മുകളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ കാട് കൂടുതൽ dense ആയി.
മഞ്ഞ് മരങ്ങൾക്കിടയിൽ പതുക്കെ ഒഴുകുന്നു.
സൂര്യപ്രകാശം പോലും നിലത്തേക്ക് പൂർണ്ണമായി എത്തുന്നില്ല.
