ലക്ഷമിയാന്റിയുടെ ലോകം [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്] 745

 

പതുക്കെ ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ സംഭാഷണങ്ങൾ അവളുടെ ഓർമ്മയിലേക്ക് തിരികെ വന്നു.

 

മലമുകളിൽ ഇരുന്നു സംസാരിച്ചത്…

Beer…

മഞ്ഞ്…

പിന്നെ… വർഷങ്ങളായി ആരോടും പറയാത്ത കാര്യങ്ങൾ.

 

അവൾ pillow ലേക്ക് മുഖം ചായ്ച്ച് ചെറുതായി കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

 

അതിശയകരമായി, അവൾക്ക് guilt തോന്നിയില്ല.

 

മറിച്ച്…

വളരെ നാളായി നെഞ്ചിനകത്ത് കല്ലുപോലെ കിടന്നിരുന്ന എന്തോ ഒരു ഭാരം ആരോടെങ്കിലും finally തുറന്നു പറഞ്ഞതിന്റെ ആശ്വാസം.

 

“ഞാൻ ഇത്ര ഒറ്റപ്പെട്ടിരുന്നതാണോ…”

അവൾ സ്വയം തന്നെ ചോദിച്ചു.

 

അത് അവൾക്ക് ഇന്നലെയാണ് ശരിക്കും മനസ്സിലായത്.

 

ജീവിതം മുഴുവൻ strong woman ആയി ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ…

തന്റെ ഉള്ളിൽ എത്ര emotional starvation ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് പോലും അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.

 

പക്ഷേ ഹൃതിക്കിന്റെ മുന്നിൽ…

ആ രാത്രി അവൾ ആദ്യമായി അഭിനയിക്കാതെ സംസാരിച്ചു.

 

Strong wife ആയി അല്ല.

Responsible mother ആയി അല്ല.

Bank officer ആയി അല്ല.

 

വെറും… സ്നേഹവും സാമീപ്യവും ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയായി.

 

ആ realization അവളെ പേടിപ്പിച്ചില്ല.

 

മറിച്ച്…

ഒരു വിചിത്രമായ സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നു.

 

Tent ന് പുറത്തുനിന്ന് പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാം.

അകലെയൊക്കെ ആരോ firewood വെട്ടുന്ന ശബ്ദം.

 

Phone screen എടുത്ത് സമയം നോക്കുമ്പോഴാണ് ഹൃതിക്കിന്റെ message കാണുന്നത്.

 

“Good morning, Lakshmi aunty 😊

Ready for trekking part 2?”