ലക്ഷമിയാന്റിയുടെ ലോകം [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്] 745

 

“Welcome.”

 

“No… serious ആയി.”

അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.

“ഇത്ര നല്ല ഒരു trekking experience എനിക്ക് life ൽ കിട്ടുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിട്ടില്ല.”

 

ഹൃതിക്ക് നിശബ്ദമായി കേട്ടുനിന്നു.

 

“വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…”

വിദ്യ slow ആയി words തെരഞ്ഞെടുത്തു.

“ഞാൻ ശരിക്കും ജീവിക്കുന്ന പോലെ feel ചെയ്തു.”

 

ആ sentence കേട്ടപ്പോൾ ഹൃതിക്കിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി പതുക്കെ soft ആയി.

 

വിദ്യ cup താഴെ വെച്ചു.

 

“കാട്ടിനകത്ത് നടക്കുമ്പോൾ…”

അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

“എന്റെ age പോലും ഞാൻ മറന്നു.”

 

“Good.”

ഹൃതിക്ക് ഉടനെ പറഞ്ഞു.

“Because നിങ്ങൾ അത് overthink ചെയ്യുന്നത് already too much ആണ്.”

 

വിദ്യ ചിരിച്ചു തലകുലുക്കി.

 

പിന്നീട് കുറച്ച് seconds അവൾ അവനെ നോക്കി നിശബ്ദമായി ഇരുന്നു.

 

“Honestly ഹൃതിക്ക്…”

അവളുടെ ശബ്ദം ഈ തവണ വളരെ soft ആയിരുന്നു.

“നീ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇതൊന്നും ഒരിക്കലും ചെയ്തേനെയെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.”

 

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ഹൃതിക്കിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു emotion തെളിഞ്ഞു.

അവൻ മറുപടി പറയാതെ കുറച്ചുനേരം

അവളെ തന്നെ നോക്കി.

 

ആ നിശബ്ദതയിൽ…

അവർ രണ്ടുപേരും മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങി —

 

ഈ യാത്ര ഇനി വെറും ഒരു trip മാത്രമല്ലെന്ന്…

 

മഴ വീണ്ടും ചെറുതായി ചാറാൻ തുടങ്ങി.

 

Wooden sit-out ന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ മഴത്തുള്ളികൾ പതിക്കുന്ന ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയെ കൂടുതൽ ആഴത്തിലാക്കി.