വിദ്യ blanket കാലുകളിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടുകൊണ്ട് coffee cup ലെ അവസാന sip കുടിച്ചു.
ഹൃതിക്ക് പക്ഷേ unusual ആയി quiet ആയിരുന്നു.
സാധാരണ എന്തെങ്കിലും കളിയോ തമാശയോ പറഞ്ഞു അവളെ ചിരിപ്പിക്കുന്ന ആളാണ്…
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവൻ മുന്നിലെ മഞ്ഞിലേക്ക് നോക്കി എന്തോ ആലോചിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
വിദ്യ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി.
അവന്റെ മുഖത്ത് എന്തോ പറയാതെ നിൽക്കുന്ന ഒരാളുടെ tension വ്യക്തമായിരുന്നു.
“എന്താ?”
അവൾ finally ചോദിച്ചു.
“Nothing…”
“Lie.”
ഹൃതിക്ക് ചെറുതായി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ full detective ആയി.”
“ഹൃതിക്ക്…”
വിദ്യ cup table ലേക്ക് വെച്ചു.
“നിനക്ക് എന്തോ പറയാനുണ്ട്.”
അവൻ ഉടനെ കണ്ണ് മാറ്റി.
“ഇല്ല.”
“ഉണ്ട്.”
അവൾ soft ആയി insist ചെയ്തു.
“നിന്റെ face കണ്ടാൽ മനസ്സിലാകും.”
കുറച്ചുനേരം അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പുറത്ത് മഞ്ഞ് കൂടുതൽ കട്ടിയായി.
“Leave it…”
അവൻ finally പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ വിദ്യ ഇപ്പോൾ curious ആയിരുന്നു.
“ഇല്ല. പറയ്.”
“വിദ്യ ആന്റി…”
“Hmm?”
“ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ…”
അവൻ sentence complete ചെയ്യാതെ നിർത്തി.
വിദ്യയുടെ ഹൃദയം ചെറുതായി വേഗത്തിലായി.
കാരണം അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു nervousness അവൾ കേൾക്കുകയായിരുന്നു.
“എന്ത്?”
അവൾ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
ഹൃതിക്ക് ഒരു വലിയ നിശ്വാസം വിട്ടു.
