Guide മുന്നിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞു:
“ഇവിടെ കുറച്ച് elephants movement ഉണ്ടാവും… noise കുറച്ച് മതി.”
അത് കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യ instinctively ഹൃതിക്കിന്റെ അരികിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്ന് നടന്നു.
അവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പകരം വളരെ naturally അവളുടെ pace ന് അനുസരിച്ച് slow ആയി നടന്നു.
ആ നിശബ്ദതയിൽ…
അവരുടെ ഇടയിലെ അടുപ്പം ഇപ്പോൾ വാക്കുകൾക്കപ്പുറം വളരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു…
തിരിച്ച് resort ലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴേക്കും വൈകുന്നേരത്തെ മഞ്ഞ് വീണ്ടും കാടിനെ മൂടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
കുറച്ച് മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം നീണ്ട trekking ആയിരുന്നെങ്കിലും…
വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ അത് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷമുള്ള ഒരു awakening പോലെ തോന്നി.
കാടിന്റെ മണം ഇപ്പോഴും അവളുടെ മുടിയിലും dress ലും ഒട്ടിക്കിടക്കുന്നു.
Shoes ല് നനഞ്ഞ മണ്ണ്.
പക്ഷേ മുഖത്ത് മാത്രം അപൂർവ്വമായൊരു സമാധാനം.
Resort ന് മുന്നിലെ ചെറിയ wooden sit-out ൽ ഇരുന്നപ്പോൾ ഇരുവരും കുറച്ചുനേരം ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
അകലെയൊക്കെ crickets ന്റെ ശബ്ദം.
മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ തണുത്ത കാറ്റ്.
വിദ്യ coffee cup കൈയിൽ ചൂടാക്കി പിടിച്ചുകൊണ്ട് മഞ്ഞിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
പിന്നീട് വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“Thanks…”
ഹൃതിക്ക് അവളെ നോക്കി.
“എന്തിന്?”
വിദ്യ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ഇന്നത്തേക്ക്.”
അവൻ casual ആയി shoulder ഉയർത്തി.
