കാറ്റിൽ മരങ്ങൾ ആടുന്നു.
വിദ്യ tired ആയി wall ലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.
Cheeks തണുപ്പിൽ ചുവന്നിരുന്നു.
ഹൃതിക്ക് water bottle നീട്ടി.
“See?”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“Gym queen അഞ്ച് മിനിറ്റിൽ surrender.”
വിദ്യ bottle വാങ്ങി ചിരിച്ചു.
“Shut up…”
പക്ഷേ ആ ചിരിയുടെ അടിയിൽ…
വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം ആരുടെയോ കൂടെ ഇങ്ങനെ ക്ഷീണിച്ച്, ചിരിച്ച്, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു വിചിത്രമായ സന്തോഷം അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു…
കുറച്ചുനേരത്തെ വിശ്രമത്തിന് ശേഷം അവർ വീണ്ടും നടന്നു തുടങ്ങി.
മലമുകളിലേക്കുള്ള വഴി ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ നിശബ്ദമായിരുന്നു.
മഞ്ഞ് ഇടയ്ക്കിടെ വന്ന് കാഴ്ച മുഴുവൻ വിഴുങ്ങും… പിന്നെ പതുക്കെ മാറി വീണ്ടും മലനിരകളെ തുറന്നുകാണിക്കും.
നനഞ്ഞ മണ്ണിലൂടെ shoes ചെറുതായി വഴുതുന്നു.
കാറ്റിൽ കാട്ടുപൂക്കളുടെ മണം.
വിദ്യയുടെ ശ്വാസം ഇപ്പോഴും അല്പം heavy ആയിരുന്നെങ്കിലും… അവളുടെ മുഖത്തെ excitement കുറഞ്ഞില്ല.
“Almost എത്തി…”
ഹൃതിക്ക് മുന്നോട്ട് നോക്കി പറഞ്ഞു.
അടുത്ത വളവ് തിരിഞ്ഞ നിമിഷം…
അവർ രണ്ടുപേരും ഒരേസമയം നിശ്ചലമായി.
മലയുടെ നെറുക.
അവരുടെ മുന്നിൽ വയനാട് അനന്തമായി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പച്ച മലനിരകൾ തിരമാലകളെ പോലെ നീണ്ടുപോകുന്നു.
അകലെയൊക്കെ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾ വെള്ളി നൂലുകൾ പോലെ താഴേക്ക് പതിക്കുന്നു.
താഴ്വരകളിൽ മഞ്ഞ് പതുക്കെ ഒഴുകുന്നു… ഭൂമിയുടെ ശ്വാസം പോലെ.
